Twitter
Politiki Agora 2012

Να ξαναζωντανέψουμε το σοσιαλιστικό κίνημα στη πατρίδα μας

Στα 50 χρόνια, από την προδικτατορική κεντροαριστερά, στο ΠΑΣΟΚ μέχρι και σήμερα, είδαμε το σοσιαλιστικό κίνημα στην πατρίδα μας να ανατέλλει, να μεσουρανεί και να δύει. Πραγματοποιήθηκαν, διαδοχικά, η διαμόρφωσή του σε χώρο, ο μετασχηματισμός του χώρου σε παράταξη, η οργάνωση της παράταξης σε «Κίνημα» ( με κραταιά όμως κομματική οργάνωση ) και η διολίσθηση αυτού του τελευταίου σε συμβατικό κόμμα της «Παγκοσμιοποίησης».

Ακόμα και πριν από όλα αυτά, οι μεμονωμένοι σοσιαλιστές, δημοκράτες και ριζοσπάστες στην Ελλάδα, ασπάζονταν, στην συντριπτική τους πλειοψηφία, πατριωτικές ιδέες σε αντιδιαστολή με την άχαρη μόδα ενός παραφθαρμένου διεθνισμού που είχαν υιοθετήσει άλλοι αριστεροί. Αυτός ο πατριωτικός προσανατολισμός αποτυπώθηκε πολύ καθαρά στην ιδρυτική Διακήρυξη του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος ( 3η του Σεπτέμβρη του 1974 ). Όπως επίσης, στο ίδιο κείμενο, αποτυπώθηκαν και η προσήλωση του Κινήματος στα σοσιαλιστικά ιδεώδη και οι διαφορές του από τη ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία και το πρότυπο των χωρών του ανατολικού μπλοκ. Πριν απ όλα όμως, ήταν απολύτως καθαρό ότι το ΠΑΣΟΚ, από την ίδρυσή του, είχε ένα και μόνο μέτωπο : αυτό απέναντι στην αντιδημοκρατική, ταξική και υποτελή λογική της Δεξιάς και του κράτους της.

Στην πορεία αυτή, το σοσιαλιστικό κίνημα έλυσε δυο, άλυτα μέχρι τότε, προβλήματα της Αριστεράς : την δυνατότητα άσκησης διακυβέρνησης και την διαμόρφωση μιας λαϊκής βάσης / συμμαχίας κοινωνικών δυνάμεων. Καθοριστικό ρόλο σε όλα αυτά, έπαιξε η ηγετική προσωπικότητα του Ανδρέα Παπανδρέου. Και όσο ήταν εδώ και όσο δεν είναι. Με αδιάψευστη απόδειξη την μνησικακία απέναντι του των υπολειμμάτων ενός, μεταπρατικού χαρακτήρα, εγχώριου κατεστημένου.

Συζητάμε λοιπόν :

– Μπορούν αυτά τα σοσιαλιστικά ιδεώδη, σύμβολα και παρακαταθήκες να δώσουν σήμερα λύσεις ή όχι ;

– Αν ναι, ποιές και πως ;

– Αν όχι, τι κάνουμε και πως ;

29 Comments to Να ξαναζωντανέψουμε το σοσιαλιστικό κίνημα στη πατρίδα μας
    • Δημήτρης Μπερτζελέτος
    • Καταρχήν χαιρετίζω την ενέργεια σας, καθώς η «κρίση» είναι ένα παράθυρο που άνοιξε για μερικούς από εμάς να δούμε με άλλα μάτια (κακώς γιατί ίσως να αργήσαμε, αλλά ευτυχώς χρόνο έχουμε!) τη σημερινή δραματική κατάσταση της κοινωνίας και της (μη) Πολιτικής.
      Αυτό που χρειάζεται για όσους αντιλαμβανόμαστε τι σημαίνει ΠΑΣΟΚ είναι να πιστεύουμε στην αλλαγή..Λογικό αν κάτι δεν πάει καλά οφείλουμε να το αλλάξουμε.
      Αν πιστεύουμε στην Αλλαγή τότε οφείλουμε να ακολουθήσουμε κουραστικά και με ενάργεια (μακριά από φταίει ο ένας, φταίει ο άλλος, γιατί όλοι φταίμε κι αν όλοι φταίμε τότε δε φταίει κανείς..δεν ψάχνουμε για φταίχτες, ψάχνουμε για μετασχηματισμό και αλλαγή) το δρόμο της Συλλογικής Αυτογνωσίας.
      Η Συλλογική Αυτογνωσία χρειάζεται γιατί αρνούμενοι το παρελθόν, αρνούμαστε την ύπαρξή μας και αμφισβητούμε την εξέλιξή μας. Αρνούμενοι την αυτοκριτική, αδυνατούμε να βρούμε προσανατολισμό και λύσεις. Αυτή η αυτογνωσία είναι ο δρόμος της προόδου, καθώς βοηθά στην απόκτηση της απαιτούμενης επίκτητης γνώσης. Άλλωστε το ΠΑΣΟΚ στην ιστορική του διαδρομή κατορθώνει σε πολλές διαφορετικές περιόδους να υλοποιεί τη μεταβαλλόμενη στρατηγική του κράτους. Αυτό το οφείλει στη διαμόρφωση κοινωνικών συμμαχιών που διασφάλιζαν την απαραίτητη συναίνεση (αυτομετασχηματισμός). Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο ότι οι μεγάλες ιστορικά μεταρρυθμίσεις τα μεγάλα εγχειρήματα προωθήθηκαν από κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ (ΕΣΥ, Καποδίστριας, Καλλικράτης κα).
      Μην ξεχνάμε ότι το ΠΑΣΟΚ είναι ο βασικότερος μεταπολιτευτικός πυλώνας μέσα από τον οποίο κατακτήθηκαν ελευθερίες και εμβαθύνθηκε η Δημοκρατία.

      ΌΜΩΣ,
      με την πάροδο του χρόνο, λόγω και των κοινωνικών ανακατατάξεων και μεταλλαγών (φταίει η ορθολογικοποίηση της Πολιτικής και της νεοφιλελεύθερης πρακτικής? ..μάλλον) η αξία της Πολιτικής ως μέσου διεκδίκησης και εδραίωσης προτεραιοτήτων άρχισε να εκφυλίζεται.
      Το ΠΑΣΟΚ, όπως και τα περισσότερα πολιτικά κόμματα στον Ελλαδικό χώρο δεν ξέφυγε του κανόνα, μετατράπηκε σε κόμμα καρτέλ, σε κόμμα με «αδύνατες» πρωτοβάθμιες οργανώσεις, με a la carte συμμετοχή μελών/ φίλων, με επιλεκτική συμμετοχή στην εκλογή του Προέδρου ή των Περιφερειακών οργανώσεων (Π.Ε., Ν.Ε., Τ.Ο.). Οι ενδοκομματικές αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες γίνονταν επιλεκτικά με στόχο την αποφυγή αντιπαράθεσης οποιοδήποτε ιδεολογικών και πολιτικών ρευμάτων. Έτσι, τα μέλη/φίλοι απέκτησαν περιστασιακή σχέση με τον πολιτικό τους φορέα.
      Το Συνέδριο αποδεσμεύτηκε από τη διαδικασία εκλογής Προέδρου. Τα Συνέδρια/Συνδιασκέψεις μετατράπηκαν σε «τελετουργικά διακήρυξης της ενότητας», οι οποιεσδήποτε ενδοκομματικές μειοψηφίες αποδυναμώθηκαν στην ανάγκη για συνοχή του κόμματος μπροστά από εκλογές.
      Η συμμετοχή του κράτους στη χρηματοδότηση, είχε ως αποτέλεσμα τη βαθμιαία εκφύλισή του σε ένα κρατικιστικό κόμμα. Οι τελευταίοι ισολογισμοί του ΠΑΣΟΚ καταδεικνύουν ότι πάνω από το 90% των ετησίων εσόδων του κόμματος προέρχονται από κρατική χρηματοδότηση και από τραπεζικά δάνεια.
      Στα μάτια των πολιτών, δικαιολογημένα τις περισσότερες φορές, τα κομματικά γραφεία μετατράπηκαν σε χώρους διευθέτησης προσωπικών φιλοδοξιών, πελατειακών σχέσεων.
      Οι πολιτικές διεργασίες γίνονταν εν κρυπτώ, αποφασίζονταν χρίσματα, συμμετοχές σε ψηφοδέλτια σε «σκοτεινά δωμάτια». Οι Οργανώσεις «έχασαν» τον προσδιορισμό τους μέρος του οποίου ήταν η κινητοποίηση πολιτών, η πολιτική διαπαιδαγώγηση. Η κινητοποίηση δυνάμεων πέρασε στα χέρια των υποψήφιων βουλευτών, των «πολιτευτών», με συνέπεια την Ατομικοποίηση της πολιτικής συμπεριφοράς του μέλους (-φίλου) του ΠΑΣΟΚ.
      Η πολιτική εκφύλιση φαίνεται και από τον τρόπο που εδραιώθηκε η συμμετοχικότητα. Καμία συμμετοχικότητα σε πολιτικές αποφάσεις και προτεραιότητες, πολλές φορές οι Τ.Ο ή/και οι Ν.Ε. «αποδεσμεύονταν» από την ανάγκη να αποφασίζουν και να δεσμεύονται για τις αποφάσεις τους χάρη στην ισχυρή λειτουργία του «καθοδηγητικού κέντρου». Εδραιώθηκε μια ΑΣΥΜΜΕΤΡΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ μέσα στο κόμμα, που πάλι αναδείκνυε την αξία του ατόμου, έναντι της συλλογικής δράσης.
      Από τη μια μεριά είχαμε τον πολίτη-«άτομο» και από την άλλη την Οργάνωση-«διαχειριστή».
      Δεν είχαμε μέλη, είχαμε «άτομα», δεν είχαμε Οργανώσεις με σκοπό την πολιτική διαπαιδαγώγηση, είχαμε «πολιτική διαχείριση των (οποιοδήποτε επίκαιρων) εξελίξεων».
      Κάνοντας μια ενδοσκόπηση στην πενταετία 2004-2009, το ΠΑΣΟΚ δεν κατάφερε να κάνει ποτέ μια οργανωμένη προσπάθεια ιδεολογικής επανατοποθέτησης, ούτε πολιτικής διαπαιδαγώγησης. Η ευκαιρία της μη εξουσίας δεν προσέφερε ούτε στη συλλογική αυτογνωσία, ούτε στη διαμόρφωση κομματικής διακύβευσης. Δεν διαμόρφωσε, ούτε οργάνωσε τίποτα απέναντι στην πραγματικότητα της σύγχρονης εδραιωμένης πραγματικότητας του νεοφιλελευθερισμού. Μείναμε απαθείς, μείναμε θεατές και ενδεχομένως αυτό «πληρώνουμε σήμερα»..
      Το pasok.gr μετατράπηκε σε απλά ένα διευκολυντικό εργαλείο για την επικοινωνία/ενημέρωση των Οργανώσεων. Το pasok.gr δεν κατάφερε να προωθήσει τη μαζικότερη συμμετοχή μελών και υποστηρικτών, μετατράπηκε σε άλλο ένα εργαλείο για τη «διαχείριση» και όχι για τη διαβούλευση ή τη συμμετοχή.
      Το Ινστιτούτο Επιμόρφωσης, με διακριτό υποτίθεται ρόλο, αποδυναμώθηκε, μέσα στο ίδιο το ΠΑΣΟΚ. Ποτέ δεν καθόρισε «ατζέντα», ποτέ δεν ασχολήθηκε κανείς μαζί του (πέρα από τις αναλαμπές και το αίσθημα καθήκοντος των εκπροσώπων του). Το ίδιο συνέβη και με το ΙΣΤΑΜΕ, το οποίο με την επιστημονική του προσέγγιση και θεματολογία θα μπορούσε να «διδάξει» και να βοηθήσει το συλλογικό μας υποκείμενο να μπορεί να διαμορφώνει πρόταση στις προκλήσεις της νεοφιλελεύθερης ρύθμισης.

      Η ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΤΗΣ ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
      Οι αλλαγές στην επικοινωνία, στην ταχύτητα της πληροφορίας, στις νέες τεχνολογικές συνθήκες βρήκε ΑΔΥΝΑΜΟ τον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς. Απέκτησε μια ρητορική του «–δίχως». Δίχως λαό προχωρούσε και συνεχίζει να προχωρά, υιοθετώντας την αξία της ατομικής ευθύνης. Εκφυλίστηκε η επιχειρηματολογία, έπαψε να είναι η πολιτική δύναμη των πολλών, έγινε το κόμμα των «λίγων» (σε αριθμό). Η Σοσιαλδημοκρατία και η Κεντροαριστερά έτσι αποσυλλογικοποιήθηκαν, έγιναν ουδέτερες στις τρέχουσες ραγδαίες εξελίξεις.

      Συντελέστηκε, ως κοινωνικό φαινόμενο πια, μια μετάβαση από τα κόμματα που κινητοποιούσαν πολίτες γύρω από προγράμματα και ιδεολογίες σε κόμματα που από συμμετοχικές οργανώσεις έγιναν οργανισμοί διαχείρισης εκλογών και πολιτικού κόστους. Έπαψε η πολιτική να έχει στόχους και κατευθυντήριες γραμμές.
      Έπαψε η πολιτική να παίζει τον καθοριστικό ρόλο σε κρίσιμες αποφάσεις για το λαό, περιθωριοποιήθηκε. Έπαψε ο πολιτικός μας χώρος να είναι χρήσιμος. Ζήσαμε τη δαιμονοποίηση του πολιτικού, μείναμε αδρανείς σε ένα «αγανακτισμένο» πλιάτσικο εξ αριστερών και εκ δεξιών. Αιτήματα για εθνική κυριαρχία, για μεταναστευτικό, για διάκριση δημόσιου/ ιδιωτικού έπαψαν να καθορίζονται από τον πολιτικό μας φορέα, αντίθετα αφέθηκαν σε εθνικοσοσιαλιστικές και εθνικολαϊκιστικές κορώνες, έξω από το «πολιτικό».
      Είμασταν αδύναμοι να εκφράσουμε και να αναγάγουμε ένα ειδικό (κοινωνικό) συμφέρον σε γενικό. Πάψαμε να έχουμε την ικανότητα να αναγνωρίσουμε το κοινό ή το συλλογικό καλό, καθώς γίναμε έρμαια της ατομικότητας και του κατακερματισμού. Έγινε συνήθεια Υπουργοί, βουλευτές, πρωτοκλασσάτοι να ανταλλάσσουν αλληλοκατηγορίες με σκοπό την (εφήμερη) ατομική εξύψωσή τους στο «λαό». Έγινε συνήθεια οι κομματικές οργανώσεις να τηρούν σιγή ιχθύος σε γενικά ζητήματα ή σε τοπικά. Έγινε συνήθεια οι κομματικές οργανώσεις να παύουν να είναι διαμεσολαβητές μεταξύ κοινωνίας και πολιτών.
      Έπαψε λοιπόν η μεσολάβηση να μπορεί να αρθρώσει λόγο για το «κοινό καλό», για το «καλό του λαού».
      Έτσι λοιπόν η σοσιαλδημοκρατία χάνει, γιατί εν τέλει δεν μπορεί και εν τέλει δεν θέλει να ασκήσει εξουσία. Δεν μπορεί να υπερασπίσει συλλογικά συμφέροντα. Η εξουσία μετατρέπεται σε «καυτή πατάτα»..πόσες φορές ακούσαμε υπουργούς μας να λένε «ελάτε πάρτε το υπουργείο στα χέρια και βγάλτε τα πέρα» ?
      Η εξουσία γίνεται πέταγμα της μπάλας στην κερκίδα, καθώς ο χρόνος κυλά και χάνεται σε έναν ανερμάτιστο διάλογο, «λογοδοσίας», «διαφάνειας». Ο χρόνος κυλά υποτίθεται «ακούγοντας» τους πολίτες, φτιάχνοντας φόρουμ διαλόγου (όπου πάλι κατ’ άτομο γίνονται τοποθετήσεις επί τοποθετήσεων). Έτσι τα συλλογικά συμφέροντα διαλύονται, εξαϋλώνονται χάρη στον κερματισμό και την περιπτωσιολογία. Έτσι οι υποτιθέμενοι μεσολαβητές χάνουν την αξία ύπαρξής τους.
      Το ΠΑΣΟΚ γενικά ζει την ήττα του, ακολουθεί το πολιτικό του «πένθος», ως μη-κόμμα, μη-παράταξη, μη-οργάνωση, μη-διαμεσολάβηση, μη αντιπροσώπευση..

      Οπότε;
      Μπαίνει λοιπόν το ερώτημα «το ΠΑΣΟΚ έχει αξία ύπαρξης πλέον;». Η απάντηση είναι προβλέψιμη, «Ναι ασφαλώς ΤΩΡΑ έχει αξία». Καταρχήν το ΠΑΣΟΚ έχει αξία ύπαρξης, γιατί σοσιαλδημοκρατία/σοσιαλισμός = πολιτική, και επειδή πολιτική γίνεται με κομματική διακύβευση, αυτό που προφανώς προκύπτει ως ζητούμενο είναι η κομματική διακύβευση. Κομματική διακύβευση δεν είναι κατ’ ανάγκη η ιδεολογία και τα δόγματα. Κομματική διακύβευση είναι ο γενετικός κώδικας, είναι η αντίληψη του γενικού συμφέροντος, είναι μια γενίκευση συμφερόντων. Δεν μπορεί να προκύψει διακύβευση αν δεν γίνει αποδεκτή η αναγωγή των ιδιαίτερων συμφερόντων σε γενικά. Μόνο τότε μπορεί να ασκηθεί η εξουσία με προσανατολισμό, μόνο τότε μπορεί να κερδηθεί και κατόπιν να ασκηθεί η εξουσία, κάτι που είναι και το ζητούμενο.

      Γιατί τώρα;
      Η συζήτηση για την ανασύσταση του πολιτικού μας φορέα είναι τόσο χρήσιμη όσο χρήσιμη είναι η ίδια η Δημοκρατία. Η Δημοκρατία πλήττεται στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Η οικονομική κρίση κάνει απαραίτητη μια συζήτηση για ανασύσταση ενός κόμματος, πόσο μάλλον όταν αυτό αυτοπροσδιορίζεται ως σοσιαλδημοκρατικό ή κεντοραριστερό. Η οικονομική κρίση πλήττει κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα, πλήττει την ίδια την ιδιότητα του πολίτη. Κατά συνέπεια η ανασύσταση του ΠΑΣΟΚ είναι κομμάτι μιας συζήτησης για τη Δημοκρατία. Ναι η ανασύσταση ΠΑΣΟΚ είναι μια διαδικασία για την έξοδο από την κρίση, είναι μια διαδικασία για την ενίσχυση και την αναθέσμιση της ίδιας της Δημοκρατίας.
      Πολλοί συμπολίτες δυσκολεύονται να αντιληφθούν την ανάγκη για αυτοοργάνωση, για συμμετοχή σε πολιτικό κόμμα γενικά, ρωτώντας «καλά τώρα ασχολείστε με την πολιτική, τώρα ασχολείστε με το ΠΑΣΟΚ; Είναι τελειωμένη υπόθεση..». Η απάντηση είναι απλή: «τώρα έχει αξία η ενασχόληση και η συμμετοχή στις πολιτικές διαδικασίες, τώρα που η ευημερία μας έχει μειωθεί, τώρα που τα αποτελέσματα του ντετερμινισμού και του νεοφιλελευθερισμού (..θα τα λύσει η αγορά όλα..), αλλά και του πελατειακού λαϊκισμού (για τον οποίο βαρύνεται ο πολιτικός μας φορέας) είναι ορατά».

      Τώρα έχει αξία η συμμετοχή που οι κομματικές οργανώσεις μας μετατράπηκαν σε «διαχειριστές», σε Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, ασπόνδυλες έρμαια του νεοφιλελεύθερου ατομικισμού του κατακερματισμού των συλλογικοτήτων και του πελατειακού καθεστώτος.
      Τώρα λέμε ΠΑΣΟΚ και προτείνουμε ΠΑΣΟΚ, γιατί η συμμετοχή στα πολιτικά κόμματα που έχουν πολιτική ταυτότητα και κομματική διακύβευση είναι η ραχοκοκαλιά της Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας. Στην αποδημοκρατικοποίηση του αγανακτισμένου συνθήματος «να καεί η Βουλή..» απαντάμε με συμμετοχή, απαντάμε με απενοχοποίηση του «πολιτικού». Οφείλουμε στη Δημοκρατία να είμαστε πολιτικά δρώντες, να συλλογικοποιούμαστε, να συναρθρωνόμαστε και να ενισχύουμε την υψηλότερη μορφή αντιπροσώπευσης που είναι το κόμμα, η παράταξη, το κίνημα..

      Οπότε σε αυτό το πλαίσιο λέμε καταρχήν «ΝΑΙ, πρέπει να υπάρχουν κόμματα, άρα πρέπει να υπάρχει και Σοσιαλδημοκρατία/Σοσιαλισμός/Κεντροαριστερά?αναδυόμενα μαζικά κινήματα»..
      Χωρίς να ξεχνάμε ότι βρισκόμαστε στον κόσμο της ελεύθερης βούλησης οφείλουμε να προκαλέσουμε τη συμμετοχή σε κόμμα με σπονδυλική στήλη. Η ελεύθερη βούληση χωρίς την παρουσία κομματικού προτάγματος θα οδηγηθεί σε χάος, αποπροσανατολισμό ή θα γίνει έρμαιο ενός πολιτικού ντετερμινισμού όπως αξιώνει ωφελιμιστικά ο νεοφιλελευθερισμός.
      Καλύτερα λοιπόν θα έπρεπε να πάρουμε στα σοβαρά και υπεύθυνα την αξία της συμμετοχής μας στον πολιτικό μας φορέα από..χθες, κι αφού όχι χθες έστω σήμερα, όχι όμως αύριο!

      • Θόδωρος Τσίκας
      • Δημοκρατική Παράταξη με νέα θεμέλια

        ΤΟΥ ΘΟΔΩΡΟΥ ΤΣΙΚΑ*

        Οι τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις που ακολούθησαν μετά τα αποτελέσματα των τελευταίων εκλογών, δε μπορεί παρά να σημάνουν συναγερμό για όσους ενδιαφέρονται για το μέλλον του προοδευτικού χώρου. Πρέπει να οδηγήσουν στην απαρχή διεργασιών βαθιάς αναμόχλευσης του δημοκρατικού σοσιαλιστικού χώρου, της ανανεωμένης σοσιαλδημοκρατίας και της ευρωπαϊστικής Κεντροαριστεράς. Στην εκκίνηση μιας διαδικασίας επανιδρυτικού χαρακτήρα, ανασύστασης και ανασύνταξης των σύγχρονων προοδευτικών δυνάμεων της χώρας σε νέα βάση.

        Είναι βεβαίως απαραίτητο, οι κινήσεις που θα γίνουν, να αφορούν τις δυνάμεις που σήμερα είναι οργανωμένες στο ΠΑΣΟΚ. Εξάλλου το ΠΑΣΟΚ αποτελεί αντικειμενικά τον «κορμό» του χώρου, έχει επισήμως αρχίσει τις σχετικές διαδικασίες και επιθυμεί ισότιμους συνομιλητές. Αλλά, αυτό δεν αρκεί. Θα ήταν χρήσιμο να αγκαλιάσει αυτές τις πρωτοβουλίες κάθε πολίτης και συλλογικό σχήμα, από το φιλελεύθερο Κέντρο ως την δημοκρατική και οικολογική Αριστερά, που ενδιαφέρεται για τους ίδιους στόχους. Επίσης είναι σημαντικό, ζωντανές δυνάμεις της κοινωνίας να αξιοποιήσουν τη δυνατότητα έτσι ώστε να συμβάλουν σε μια αφετηρία αναγέννησης της δημοκρατικής–προοδευτικής παράταξης.

        Μέσα από αυτές τις διαδικασίες πρέπει, αφενός μεν, να αξιοποιηθούν θετικές κατακτήσεις που προήλθαν από μεταρρυθμιστική πνοή και σύγχρονες τομές και, αφετέρου, να απορριφθούν αναχρονιστικές αντιλήψεις, αλαζονικές συμπεριφορές και «καθεστωτικές» πρακτικές. Οι διεργασίες αυτές μπορούν να ωθήσουν σε ένα κίνημα ανανέωσης, ριζικών αλλαγών και νεωτερισμών, σε τολμηρές επιλογές και προγραμματική ευρηματικότητα, καθώς και στη διαμόρφωση συνεκτικού πολιτικού σχεδίου για μια νέα προοδευτική διακυβέρνηση της χώρας. Κυρίως, όμως, απαιτείται να οδηγήσουν σε μια προγραμματική, ηθική και αξιακή επαναθεμελίωση του ΠΑΣΟΚ, της Δημοκρατικής Παράταξης και της ευρύτερης Κεντροαριστεράς.

        Το ζήτημα δεν είναι να εφεύρουμε -μόνο- μια νέα οργανωτική φόρμα, που απλώς θα αθροίσει έτοιμες δυνάμεις. Η ανασυγκρότηση πρέπει να είναι το πείραμα μιας στρατηγικής στροφής. Μια πρωτότυπη προσπάθεια ανασύνθεσης και σύγκλισης, που απαιτεί αλλά και διευκολύνει την ιστορική αυτογνωσία και την αυτο-μεταρρύθμιση των δυνάμεων που θα συμμετάσχουν. Είναι μια υπόθεση που θα απαιτήσει προσφορά χρόνου, πνευματικό μόχθο και θαρραλέες πολιτικές πρωτοβουλίες.

        * Ο Θόδωρος Τσίκας είναι πολιτικός επιστήμονας-διεθνολόγος, μέλος της Γραμματείας του Τομέα Τύπου και ΜΜΕ του ΠΑΣΟΚ

    • Mariah Stoner
    • Δεν αισθάνομαι έτοιμη να απαντήσω ρητά στα ερωτήματά σας. Εκτός φυσικά από το αν ο σοσιαλισμός είναι λύση, όπου η απάντησή μου είναι καταφατική. Και μάλιστα περισσότερο από ποτέ, μετά τις 15 Σεπτεμβρίου του 2008, ημερομηνία που κατάρρευσε η LEHMAN BROTHERS. Πτώση ιστορική όσο και αυτή του Τείχους του Βερολίνου.
      Νομίζω λοιπόν ότι το δίλημμα για τους σοσιαλιστές είναι απλό : αγωνίζονται για τον εξωραϊσμό του καπιταλισμού που έπεσε ( άρα και για την παλινόρθωσή του ) ή επιχειρούν να οργανώσουν την επόμενη ημέρα σύμφωνα με το δικό τους πρότυπο. Ούτε καν δίλημμα δηλαδή γιατί η επιστροφή είναι, πέρα από επιθυμίες, ανέφικτη. Κατά την δική μου εκτίμηση η ηθική και υλική απαξία που σωρεύτηκε και η κατασπατάληση του πλούτου που το μέγεθος της ήταν χωρίς προηγούμενο μηδενίζουν την πιθανότητα να ξαναγυρίσουμε πίσω.

      Άρα ; Μπροστά και μόνο μπροστά «με καμένες τις γέφυρες» στο παρελθόν. Σοσιαλισμός ή χρεοκοπία ( κάθε είδους αυτή η τελευταία ). Κι όποιος φοβάται να δοκιμάσει ( πολύ περισσότερο να επιχειρήσει )το νέο ας σκεφτεί ότι το παλιό σημαίνει θάνατος !

    • Κώστας Καρμπέρης
    • Η κρίση του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος είναι πασιφανής, οφείλεται δε κυρίως στην ολοένα και αυξανόμενη μείωση των πρώτων υλών και των παραδοσιακών ενεργειακών πόρων, που καθιστούν την υπάρχουσα μεταποιητική δομή της παραγωγής λιγώτερο κερδοφόρα. Γι’ αυτό και το «σύστημα» έχει στραφεί σε μεθόδους και διαδικασίες χρηματο-οικονομικούν περιεχομένου προκειμένου να διατηρήσει (ή και να αυξήσει τα κέρδη του). Τα «προϊόντα» αυτά όμως – όπως και ο «πλούτος» που παράγεται απ’ αυτά, είναι άυλος, διότι δεν αντιστοιχείται σε πραγματικά αγαθά.
      Η εφαρμογή μιας άλλης οικονομικής (και κοινω νικής) δομής, ενός άλλου συστήματος οργάνωσης της παραγωγής και διανομής του πλούτου είναι πλέον αδήρητη ανάγκη. Ενός συστήματος που θα βασίζεται στην ορθολογική αξιοποίηση των πόρων και στην κοινωνικά δίκαιη διανομή του παραγώμενου πλούτου.
      Ο Σοσιαλιστικός μετασχηματισμός – με λίγα λόγια – είναι πλέον αναγκαιότητα για την επιβίωση της ανθρωπότητας.
      Ομως – φαντάζομαι – το topic δεν φιλοδοξεί να ανοίξει μια συζήτηση για τον παγκόσμιο σοσιαλισμό αλλά να επικεντρωθείθ στις απαράιτητες ενέργειες ώστε να ξαναζωντανέψει το σοσιαλιστικό όραμα στον τόπο μας.
      Με δυό κουβέντες, διότι θα επανέλθω αργότερα, πιο αναλυτικά, θεωρώ ότι το επίτευγμα του ΠΑΣΟΚ να καταστήσει τις σοσιαλιστικές επαγγελίες κυρίαρχες στην πολιτική ατζέντα και να χειραφετήσει τις τεράστιες μάζες των – επι δεκαετίες περιθωριοποιημένων – μη προνομιούχων Ελλήνων είναι επιτεύγματα για τα οποία όχι μόνο είμαστε περήφανοι, αλλά πρέπει να βασιστούμε σ’ αυτά για τη συνέχιση της πορείας μας. Διότι αποτελούν κατακτήσεις του λαού μας και παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές.
      Γι’ αυτό είναι κρίσιμο να διαφυλάξουμε την ενότητα του χώρου μας, τα επιτεύγματα τοπυ ΠΑΣΟΚ, τα σύμβολά μας και την παράδοσή μας. Να επαναφέρουμε στο προσκήνιο τις θεμελιώδεις αξίες μας, να επικαιροποιήσουμε τον πολιτικό μας λόγο και να ξαναθέσουμε τον στρατηγικό στόχο του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού, το ΟΡΑΜΑ στο οποίο είμαστε προσανατολισμένοι.
      Να κάνουμε την ειλικρινή αυτοκριτική μας, να απαλλαγούμε από βαρίδια και καρκινώματα κυβερνητισμού, διαχειριστικών λογικών και ιδιοτελών επιδιώξεων, να ανασυγκροτηθούμε οργανωτικά – στη βάση και στο πλαίσιο των πολιτικών μας αρχών, να αποκαταστήσουμε την διαρρηχθείσα σχέση με την μεγάλη πλειοψηφία του λαού. να ξανασυντάξουμε και να «ξαναϋπογράψουμε» το Συμβόλαιο με το λαό, γνωρίζοντας πως δεν υπάρχει άλλη ευκαιρία. Το Συμβόλαιο αυτό πρέπει να το τιμήσουμε. Το οφείλουμε στις γενιές που έφυγαν (με τους αγώνες τους και τις θυσίες τολυς για έναν καλύτερο κόσμο), το οφείλουμε στις σημερινές γενιές που αγωνιούν για ένα ίχνος ελπίδας και προοπτικής, το οφείλουμε – κυρίως – στις γενιές που θα έρθουν, για να ζήσουν σ’ έναν κόσμο πιο δίκαιο, πιο ασνθρώπινο, πιο φωτεινό.

    • Γιώργος Παπαζάχος
    • Το ΠΑΣΟΚ ήταν τόσα χρόνια κραταιό γιατί μπόρεσε να εκπροσωπήσει ένα μεγάλο μέρος των οραμάτων και τον προσδοκιών του ελληνικού λαού, τα οποία σε έναν βαθμό ικανοποιήθηκαν. Ο κύκλος αυτός έκλεισε. Οι προσδοκίες, τα οράμα και τα αιτήματα άλλαξαν και το ΠΑΣΟΚ στάθηκε ανίκανο να τα εκπροσωπήσει. Η αστοχία αυτή φαίνεται μεγαλύτερη με δεδομένο ότι τα νέα αιτήματα θα «έμοιαζε» φυσιολογικό να εκπροσωπηθούν απο έναν σοσιαλιστικό φορέα.

      Οπότε σε απάντηση στο ερώτημα, κατ΄αρχάς ναι το σημερινό αιτήματα είναι σοσιαλιστικά στην βάση και την ηθική τους, αλλά το κατά πόσο το ΠΑΣΟΚ θα καταφέρει να εκπροσωπήσει τα νέα αυτά αιτήματα έχει σχέση με τη δυνατότητα του να απευθυνθεί στις νεότερες γενιές, και αυτό σήμερα φαίνεται δύσκολο αν όχι αδύνατο.

    • Mariah Stoner
    • Με βάση τον σωστό ισχυρισμό του κυρίου Παπαϊωάννου ( …δεν υπάρχει σοσιαλισμός στο ΕΥΡΩ… ) αναλογίζομαι και διαπιστώνω ότι δεν υπάρχει και οπουδήποτε αλλού. Ευτυχώς ! Έχουμε ακόμα λόγο λοιπόν να προσπαθήσουμε να ζήσουμε καλύτερα. Γιατί ούτε το ΕΥΡΩ, ούτε τίποτε είναι αρκετά για να μας κάνουν να μην ελπίζουμε.

    • Mich Rimini
    • Μοιάζει τρελό αλλά συμβαίνει : το ΠΑΣΟΚ αντί να δράσει πολιτικά με δημοκρατικό τρόπο ώστε να αυξήσει την απήχηση των σοσιαλιστικών ιδεών και την επιρροή του , αντιδρά σπασμωδικά με ατομικισμούς και αυθαιρεσία με αποτέλεσμα να μειώνει την συσπείρωση γύρω από μια σοσιαλιστική πρόταση και να στενεύει διαρκώς τα όρια του.

      Η λύση είναι μια : ενεργοποίηση δημοκρατικής πολιτικής διαδικασίας ουσίας από σοσιαλιστές και εκστρατεία απελευθέρωσης του λαϊκού παράγοντα από τα δεσμά της άστοχης ημερήσιας διάταξης που επιβάλλουν παρακμασμένα πρόσωπα με προσβάσεις σε ΜΜΕ.

      Οι προσπάθειες εξορκισμού του σοσιαλιστικού κινήματος στην Ελλάδα από τα απομεινάρια ενός περιθωριακού εγχώριου «κατεστημένου» ( με ακέραια την ευθύνη της πορείας ως τα σύνορα της χρεοκοπίας ) είναι καταδικασμένες σε αποτυχία, παρά την χειραγώγηση της κοινής γνώμης που άσκησαν. Αυτός εκτιμώ είναι ο συσχετισμός της δύναμης. Φτάνει να μην ξοδευτούμε σε μάχες οπισθοφυλακών με το χθες και τα πρόσωπά του ( μια μικρή «ομάδα περιφρούρησης» τα βγάζει πέρα μαζί τους μια χαρά ), να μείνουμε ενωμένοι και να μη μας τρομάζει το άγνωστο ( μιας και το γνωστό που ζούμε είναι θανατηφόρο ).

    • Ric Ferara
    • Πάντα με κούραζε ο Μιτς Ρίμινι με τον εντυπωσιακό του λόγο. Πρώτη φορά συμφωνώ τόσο μαζί του και στην έκφραση ( στην ουσία ποτέ δεν ήμασταν μακριά ) κι αυτό με ανησυχεί. Αίφνης, κοίτα να δεις κουβέντα που άνοιξαν στο ΠΑΣΟΚ γνωστοί άγνωστοι που «έβλαψαν την Συρία εξ ίσου» για τα σύμβολα ( άντε πάλι ο ήλιος λες και φταίει αυτός που τον βλέπουν να δύει και όχι να ανατέλλει ). Όχι δεν είναι όλοι αφελείς. Υπάρχουν και οι εκτελούντες αντιπερισπασμό. Ε, όχι ! Δεν σπαταλάμε κι άλλο πολύτιμο χρόνο με τις οπισθοφύλακες. Δεν συζητάμε μαζί τους τίποτα για το τίποτα που σκαρφίστηκαν.

      Ας είμαστε λοιπόν ενωμένοι γύρω από την πρωτοβουλία ίδρυσης του ΠΑΣΟΚ και τον Ανδρέα Παπανδρέου, την διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη, τον πράσινο ήλιο να ανατέλλει, τον θρίαμβο του λαϊκού κινήματος στις εκλογές της 18ης Οκτωβρίου του 1981, την πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, το ΕΣΥ, τον εκδημοκρατισμό και την λαϊκή συμμετοχή, την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και πολλά άλλα που αδικώ με την μη αναφορά τους. Και απέναντι σε όσους δεν τα θέλουν για να τους νικάμε σε εκλογές και… να συμφωνούν τελικά μαζί μας !

      Θα ακούσουμε – είμαι σίγουρος – ότι δεν ξέρουμε τι σοσιαλισμό θέλουμε. Θα το λένε κυρίως δεξιοί αντίπαλοι από διάφορες κομματικές στέγες και μισθοφόροι τους. Προσπαθώντας να φοβίσουν τον κόσμο και να τον κρατήσουν μακριά μας. «Κοίτα ποιος μιλάει.» Δεν τσιμπάμε ! Εμείς, από τώρα, μιλάμε όσο πιο καθαρά, πιο πραγματιστικά και πιο ανθρώπινα γίνεται. Και το νέο που οραματιζόμαστε πατάει γερά σε παραδόσεις ώστε να πάψουμε να σερνόμαστε και να πάμε με ασφάλεια στο μέλλον.

      Είμαι πολύ αισιόδοξος συντρόφισσες και σύντροφοι !

    • Δήμητρα Κ.
    • Η χώρα μας χρειάζεται ένα ισχυρό σοσιαλιστικό κόμμα. Το ΠΑΣΟΚ οφείλει να ξανακοιτάξει την βάση του, να σκύψει και ν’ ακούσει την κοινωνία, τα αιτήματά της.
      Μόνο ένα ζωτανό κόμμα, με όργανα που έχουν επαφή με την κοινωνία, μπορεί να αντιληφθεί στην πραγματική τους διάσταση τα προβλήματα και να βρει τις απαραίτητες λύσεις.
      Ο σοσιαλισμός σήμερα στην Ελλάδα υπάρχει μόνο ως έννοια, το ζήτημα είναι αν θέλουμε να έχει και πάλι υπόσταση.

      • Κώστας Καρμπέρης
      • Η επισήμανση της συντρόφισσας είναι σωστή ! Οργάνωση που βρίσκεται σε διαλεκτική σχέση με το κοινωνικό κίνημα είναι η μόνη που μπορεί να επιτελέσει τον καθοδηγητικό της ρόλο με αποτελεσματικό τρόπο. Η οργάνωση όμως πρέπει να προκύπτει από ένα πολιτικό και ιδεολογικό πλαίσιο, μέσα από μια τεκμηριωμένη ανάυση της κοινωνικής και οικονομικής συγκυρίας.
        Σύντροφοι, αυτό που χρειαζόμαστε είναι – κατά τη γνώμη μου – μια νέα «3η Σύνοδο» (μια επικαιροποίηση της ΕΛΕ) και εν συνεχεία μια νέα «5η Σύνοδο».

    • Κώστας Καρμπέρης
    • Θα συμφωνήσω με τους δύο προηγούμενους συντρόφους. Ομως ας έχουμε κατά νου έναν κίνδυνο που ελλοχεύει: Να εκφυλιστούμε σε μια γραφική λέσχη συζητητών και αναλυτών περί τον σοσιαλισμό και να μας ξεπεράσει η καθημερινότητα και η ημερήσια διάταξη που – ούτως ή άλλως βάζουν αυτοί που έχουν τα μέσα.

    • papaioannou
    • ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

      Ο Κόσμος έχει αλλάξει. Αν ψάξουμε πίσω από την λέξη Καπιταλισμός θα δούμε ότι αναφερόμαστε στο εμπόριο.

      Το κάθε είδους εμπόριο που παράγει υπεραξία και κέρδος. Αν ισχύει αυτό τότε πρέπει να ξέρουμε ότι ο καπιταλισμός υπάρχει από πάντα και αλλάζει μόνο σε ένταση και μέσο συναλλαγής ή μέτρησης του κεφαλαίου που συσσωρεύεται.
      Ενώ εμείς μιλούμε για την κατοχή μέσων παράγωγης (πρωτογενής τομέας ) οι καπιταλιστές βρίσκονται στο εμπόριο (τριτογενής τομέας)
      Ερώτηση: Μπορεί να υπάρξει κόσμος χωρίς κάποιου είδους εμπόριο; Μπορεί να υπάρχει κόσμος χωρίς κάποιου είδους καπιταλισμό είτε κρατικό είτε ιδιωτικό;

      Πως μια κοινωνία ένα κράτος η ένας παραγωγός ή συνεταιρισμός θα αναζητήσει την αυτάρκεια και την ευημερία του αν δεν εμπορευτεί το πλεόνασμα του. Και τότε αλήθεια…
      δεν θα βρεθεί στο έλεος κάποιου διεθνούς κερδοσκόπου;
      Σε εκείνο τα σημείο επαφής με την διαμορφωμένη διεθνή κατάσταση του εμπορίου ο σοσιαλιστής θα κλείνονταν στον εαυτό του και με ένα τοίχος σαν του Βερολίνου πίσω του. Σταδιακά θα προχωρούσε σε απαξίωση του έξω κόσμου στήνοντας μηχανισμούς αυτόπροπαγανδας παραπληροφόρησης και έλεγχου των αναγκών του.
      Και βαλε όσα θα έκανε ο σοσιαλιστής στον ίδιο του τον εαυτό, ως μοντέλο σε όσα θα έκανε στο περίγυρο του στο κράτος στην ομάδα κρατών γύρω του. Και θα τα εκανε για να αντισταθεί στο εμπόριο.

      Σας θυμίζει κάτι;

      Ο Σοσιαλισμός όπου κυριαρχεί τοπικά αποτυγχάνει στο να δώσει διεθνιστικές λύσεις καθώς έρχεται αντιμέτωπος με το εμπόριο σε ένα κόσμο που όλοι εμπορεύονται τα πάντα και ασύστολα για να πλουτίσουν ατομικά. Ακόμη και ο προλετάριος που θα βρεθεί κάτοχος του μέσου παραγωγής ή μια κολεκτίβα θα έπρεπε να πουλήσει και να φερθεί καπιταλιστικά.
      Και αν επιχειρηθεί να κλείσει- το μοντέλο που παρακολουθούμε- και να πάει σε προστατευτικές λύσεις εθνικού επίπεδου, δημιουργεί κοινωνική καθυστέρηση οικονομική απαξίωση και/ή στηρίζεται σε αυτή.

      ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΙΙ
      Και στην Ελλάδα όπως σε όλες τις χώρες ο σοσιαλισμός (η μάλλον η απουσία του) ταυτίστηκε με ένα πρόσωπο τον Ανδρέα. Του μεγαλου σοσισλιστή ηγέτη κατά αναλόγια του Κάστρο στην Κούβα, του Κιμ στην Κορέα, του Μαο στην Κίνα, του Στάλιν στην Ρωσία, του Τίτο στην Γιουγκοσλαβία, του Καντάφι στην Λιβύη κοκ. Πρόσωπο που λαμβάνει μυθικές διαστάσεις και ιδιότητες για να καλυφτεί πίσω από την αυθεντία του η σκληρή πραγματικότητα. Όταν αυτοί οι ηγέτες φεύγουν επιχειρείται διαδοχή που συνήθως αποτυγχάνει. Πίσω παραμένουμ νοσταλγοί αναμνησεις και φολοουερς και… τίποτα το ουσιαστικό.

      Η σοσιαλδημοκρατία πάλι είναι πιο αστικό σύστημα στο βαθμό που η εξουσία εναλλάσσεται δια τις ψήφου μεταξύ δυο πόλων που τραβούν προς την ίδια κατεύθυνση αλλάζοντας απλώς ταχύτητα προόδου και χρωματισμό στο λόγο.

      Η μεγάλη ήττα του σοσιαλισμού ήταν η πρόοδος του διεθνούς εμπορίου η αύξηση της μετάδοσης κάθε είδους αγαθών πληροφοριών τελικά εμπορευμάτων. Όχι τυχαία ο καπιταλισμός ξεπήδησε από την δυτική αποικιοκρατική Ευρώπη και το εμπόριο.
      Ο Σοσιαλισμός στις αρχές του με τον ορό κατάκτηση των μέσων παραγωγής αναφέρεται κυρίως στην γη των φεουδαρχών και των παλατιών και θα έχει κοινούς εχθρούς με τους πρώιμους καπιταλιστές. Θα βρεθούν όλοι μαζί στην γαλλική επανάσταση. Μετά ο Μαρξ, και καθώς ο καπιταλισμός-εμπόριο θα γιγαντώνεται, θα βάλει ευρύτερους όρους στα μέσα παραγωγής. Κάπου εκεί θα χαθεί το παιχνίδι και από κει και πέρα ο Σοσιαλισμός ή θα αποτυγχάνει παντού είτε θα κατέχει το κράτος και θα ασκεί τον καπιταλισμό μόνο στο εξωτερικό οδηγώντας το εσωτερικό σε καθυστέρηση.

      Ο καπιταλισμός υπάρχει από πάντα και αλλάζει μόνο σε ένταση και μέσο συναλλαγής η μέτρησης του κεφαλαίου που συσσωρεύεται, Τυχών επιτυχημενοι συγχρονοι σοσισλιστες θα είναι αυτοί που θα καταφερονουν να κρυψουν την ομοτητα του πίσω απο καποια κουρτίνα που μπορεί να είναι ιδέα ή πρόσωπο.

    • Όνομα ΘΟΔΩΡΟΣ ΤΣΙΚΑΣ
    • Οι τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις που ακολούθησαν μετά τα αποτελέσματα των τελευταίων εκλογών, δε μπορεί παρά να σημάνουν συναγερμό για όσους ενδιαφέρονται για το μέλλον του προοδευτικού χώρου. Πρέπει να οδηγήσουν στην απαρχή διεργασιών βαθιάς αναμόχλευσης του δημοκρατικού σοσιαλιστικού χώρου, της ανανεωμένης σοσιαλδημοκρατίας και της ευρωπαϊστικής Κεντροαριστεράς. Στην εκκίνηση μιας διαδικασίας επανιδρυτικού χαρακτήρα, ανασύστασης και ανασύνταξης των σύγχρονων προοδευτικών δυνάμεων της χώρας σε νέα βάση.

      Είναι βεβαίως απαραίτητο, οι κινήσεις που θα γίνουν, να αφορούν τις δυνάμεις που σήμερα είναι οργανωμένες στο ΠΑΣΟΚ. Εξάλλου το ΠΑΣΟΚ αποτελεί αντικειμενικά τον «κορμό» του χώρου, έχει επισήμως αρχίσει τις σχετικές διαδικασίες και επιθυμεί ισότιμους συνομιλητές. Αλλά, αυτό δεν αρκεί. Θα ήταν χρήσιμο να αγκαλιάσει αυτές τις πρωτοβουλίες κάθε πολίτης και συλλογικό σχήμα, από το φιλελεύθερο Κέντρο ως την δημοκρατική και οικολογική Αριστερά, που ενδιαφέρεται για τους ίδιους στόχους. Επίσης είναι σημαντικό, ζωντανές δυνάμεις της κοινωνίας να αξιοποιήσουν τη δυνατότητα έτσι ώστε να συμβάλουν σε μια αφετηρία αναγέννησης της δημοκρατικής–προοδευτικής παράταξης.

      Μέσα από αυτές τις διαδικασίες πρέπει, αφενός μεν, να αξιοποιηθούν θετικές κατακτήσεις που προήλθαν από μεταρρυθμιστική πνοή και σύγχρονες τομές και, αφετέρου, να απορριφθούν αναχρονιστικές αντιλήψεις, αλαζονικές συμπεριφορές και «καθεστωτικές» πρακτικές. Οι διεργασίες αυτές μπορούν να ωθήσουν σε ένα κίνημα ανανέωσης, ριζικών αλλαγών και νεωτερισμών, σε τολμηρές επιλογές και προγραμματική ευρηματικότητα, καθώς και στη διαμόρφωση συνεκτικού πολιτικού σχεδίου για μια νέα προοδευτική διακυβέρνηση της χώρας. Κυρίως, όμως, απαιτείται να οδηγήσουν σε μια προγραμματική, ηθική και αξιακή επαναθεμελίωση του ΠΑΣΟΚ, της Δημοκρατικής Παράταξης και της ευρύτερης Κεντροαριστεράς.

      Το ζήτημα δεν είναι να εφεύρουμε -μόνο- μια νέα οργανωτική φόρμα, που απλώς θα αθροίσει έτοιμες δυνάμεις. Η ανασυγκρότηση πρέπει να είναι το πείραμα μιας στρατηγικής στροφής. Μια πρωτότυπη προσπάθεια ανασύνθεσης και σύγκλισης, που απαιτεί αλλά και διευκολύνει την ιστορική αυτογνωσία και την αυτο-μεταρρύθμιση των δυνάμεων που θα συμμετάσχουν. Είναι μια υπόθεση που θα απαιτήσει προσφορά χρόνου, πνευματικό μόχθο και θαρραλέες πολιτικές πρωτοβουλίες.

      * Ο Θόδωρος Τσίκας είναι πολιτικός επιστήμονας-διεθνολόγος, μέλος της Γραμματείας του Τομέα Τύπου και ΜΜΕ του ΠΑΣΟΚ

    • Mariah Stoner
    • Με τις περισσότερες διαπιστώσεις του κυρίου Παπαϊωάννου συμφωνώ. Προσθέτω απλώς ότι μας τελείωσε επίσης και η LEHMAN BROTHERS, η «Παγκοσμιοποίηση» και το γλωσάρι της ( Τέλος της Ιστορίας, Παγκόσμια Διακυβέρνηση, ΜΚΟ, διεθνείς οργανισμοί κλπ ). Αν αυτό δεν είναι μια ιστορική σοσιαλιστική ευκαιρία, τότε ποιά είναι ; Μόνο που για να την αρπάξουμε στην Ελλάδα πρέπει να ξανακάνουμε το χώρο παράταξη και την παράταξη πολιτική οργάνωση.

      Αυτό το τελευταίο είναι δύσκολο. Να προτείνω τον Σεπτέμβριο – εκτός της συζήτησης για τον Πολιτισμό – και μια Οργανωτική Σύσκεψη των Ελλήνων Σοσιαλιστών ; Πάντως, προσωπικά, δεν βλέπω, στις σημερινές συνθήκες σύγχυσης, αναβίωση οργανωτικών προτύπων τύπου ΠΑΣΟΚ δεκαετίας ’70 & ’80. Και πάντως είναι άλλη δουλειά η ανασύσταση του ΠΑΣΟΚ ( αυτή επιχειρείται από την σημερινή του ηγεσία ) και άλλο το ξαναζωντάνεμα του σοσιαλιστικού κινήματος στην πατρίδα μας που απασχολεί εμάς. Απλούστατα, επειδή ο χώρος είναι και διαχυμένος και κατακερματισμένος και διαιρεμένος, εντός και εκτός του ΠΑΣΟΚ.

      • papaioannou
      • Πράγματι υπάρχει μια ευκαρία αποενοχοποιημένης επιστροφής σε πιο μικρά σύνολα και συγκεκριμένα σε εθνικά σύνολα και εθνικές πολιτικές.
        Σιγουρα αρχίζει μια εποχή χαμηλής καπιταλιστικής έντασης. Δεν αρχίζει όμως μια καλη περίοδος για διακδικήσεις στο κόσμο της εργασίας γιατί ως εθνός θα ανταγωνίζεσαι τελικά την Κίνα και τις χωρες χαμηλού εργατικού κόστους.

        To ΠΑΣΟΚ κατα την γνωμη μου είναι νεκρό και όσοι ασχολούνται μαζι του κάνουν ζημιά και καθυστερούν την ανασχηματοποίηση της Δημοκρατικής παραταξης!

    • Μουντζουρης Αντρεας
    • Τα πολλα λογια ειναι φτωχια..!! Το ΠΑΣΟΚ εχασε τον προσανατολισμο του… και ξεχασε τις ριζες του…!! θελετε σοσιαλιστικο κομμα..?? τοτε θα πρεπει να εκφραζετε τον λαο και να ασχολειστε με την λυση των δικων του προβληματων…!!Τα προβληματα των πλουσιων, των εργοδοτων και των βιομηχανων αφηστε την ΝΔ να τα λυσει..!! Οταν λαδωσε το αντερακι των περισσοτερων στελεχων σας απο τους παχυλους βουλευτικους και υπουργικους μισθους, ξεχασαν απο που προερχονται και ποιους εκπροσωπουν..!!!
      Ποιες κομματικες οργανωσεις και πρασιν’ αλογα..?? Οτι λαμογιο γλυφτης και παρατρεχαμενος υπαρχει στις τοπικες κοινωνιες εχει μπει στις κομματικες οργανωσεις..!! για κοινωνικη προσφορα υποθετω…!!
      Αν καποιος προσπαθουσε να ζητησει συναντηση σε στελεχος σας για να προτεινει ιδεες… τον συνεδεαν με Καιρο… μονο στο ΠΑΣΟΚ συμβαινει αυτο…!!! γεμισε το κομμα αλλαζονες ξερολες χαρτογιακαδες…!! πεταχτε ολους αυτους εξω… και βρειτε λυσεις να προτεινετε στα προβληματα που εχει ο λαος… αλλιως αφηστε τον ηλιο να βουλιαξει.. αν δεν κανετε αυτα δεν εχει νοημα η υπαρξη του κομματος και τον χωρο θα τον εκπροσωπησει αλλος…!!!

    • Mich Rimini
    • Αφού συμφώνησε με την εκφορά του λόγου μου μέχρι και ο Ric Ferara, πάμε καλά !
      Συμφωνώ, με τη σειρά μου, με την εύστοχη παρατήρηση της Mariah Stoner ότι άλλο η ανασύσταση του ΠΑΣΟΚ και άλλο η ανασυγκρότηση του σοσιαλιστικού κινήματος στην Ελλάδα. Εμείς εδώ είμαστε προσηλωμένοι στο δεύτερο ώστε να προχωρήσει, ανεξάρτητα με το αν ευοδωθεί το πρώτο.
      Και πρέπει το σοσιαλιστικό κίνημα να σταθεί ξανά όρθιο, γιατί τότε μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι και για το μέλλον των εργαζομένων. Τώρα που «έχουν ζήσει στο πετσί τους» την τραγική διάψευση της φρούδας ελπίδας ( κοινώς φούμαρα) που τους πούλησε η «Παγκοσμιοποίηση». Δηλαδή όλο και λιγότερη δημιουργικότητα, όλο και περισσότερη κατανάλωση. Βεβαίως υπάρχει ακόμα ο εθισμός στην ψευδαίσθηση, η προσκόλληση στην μη σκέψη, ο φόβος για το μέλλον ( άδηλο από μόνο του ). Όμως όλα αυτά ακολουθούν πια την πτωτική τάση των τηλεθεάσεων.

    • skokin
    • Είναι πολύ πιο εύκολο να προωθήσεις ένα νέο προιόν στην αγορά, έστω και μέτριο από το να αλλάξεις την εικόνα ενός παλαιού, έστω και αρχικά καλού προιόντος,που όμως έχει εντόνως δυσφημισθεί λόγω κακής συμπεριφοράς των συστατικών του.

      Η λέξη σοσιαλισμός έχει παραχρησιμοποιηθεί και η εικόνα του είναι χαμηλά στο κοινό.

      Τι απέγιναν τα παλαιά κόμματα : των Φιλελευθέρων, η Ένωση Κέντρου, η Ένωση Κέντρου και οι Νέες Δυνάμεις, η ΕΡΕ, ο Εθνικός Συναγερμός, η Πολιτική Άνοιξη το ΔΗΚΚΙ, η ΕΔΗΚ… μπήκαν όλα στα ράφια της Ιστορίας. Αυτή θα είναι και η μοίρα του ΠΑΣΟΚ, της Νέας Δημοκρατίας κλπ.

      Οι ιδέες της Γαλλικής Επανάστασης που επέδρασαν σε πολλές χώρες το 19ο αιώνα όπως liberte, egalite, fraternite προβάλλονται και σήμερα. Το ίδιο και οι αρχές του Σοσιαλισμού που στηρίζονται στο σεβασμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας θα εξακολουθήσουν να προβάλλονται. Όμως ουδείς, μέχρι σήμερα, έχει πιάσει τον παλμό της εποχής μας.

      ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ,ΠΑΣΟΚ και λοιπές «προοδευτικές» δυνάμεις αναμασούν τις ίδιες έννοιες με την ίδια ξύλινη γλώσσα.

      Οι πολίτες έχουν ξεπεράσει τις εκφράσεις των πολιτικών δυνάμεων. Οι νέοι του διαδικτύου ίσως διαμορφώσουν τη νέα πραγματικότητα.Οι παλιοί δούλεψαν με παλιά υλικά και έφθασαν μέχρις εδώ με τα γνωστά αποτελέσματα – διαφθορά είς το έπακρον, παντελής έλλειψη σεβασμού στον ΠΟΛΙΤΗ, ρουσφέτι και κομματοκρατία…

      Πολλοί παλιοί σε χώρους εξουσίας δίδαξαν τους νεώτερους ότι τα αγαθά « κόλποις κτώνται και ουχί κόποις» όπως μας δίδασκαν στα σχολεία.

      Όσο για την εφαρμογή δημοκρατικών αρχών και δημοκρατικού λόγου στην καθημερινή ζωή και τις διοικητικές διεργασίες, ας μην το συζητάμε. ‘Ελλειμμα μέγα!

      Και τώρα τι κάνουμε; Η νεολαία αναζητάει έργα, πρότυπα να ακολουθήσει και της έχουμε προκαλέσει σύγχυση με την ασυνέπειά μας, μεταξύ λόγων και πράξεων.

      Πρόταση: Αν θέλουμε σοσιαλιστική ομάδα ας εξετάσει ο καθένας αν ακολουθεί ο ίδιος σοσιαλιστικές αρχές και μετά ας προσχωρήσει, και να μην ξεχνάμε τις διδαχές του Πυθαγόρα για την αξιολόγηση των πράξεων των μαθητών του από τους ίδιους κάθε βράδυ πριν τον ύπνο.

      Κάθε μαθητής έπρεπε να απαντήσει στα ερωτήματα : τι έπραξα, τι δεν έπραξα που έπρεπε να είχα πράξει και τι έπραξα που δεν έπρεπε να είχα πράξει.

      Στα ερωτήματα αυτά να απαντήσουν όλοι οι υπάρχοντες σοσιαλιστές στην Ελλάδα, που έδρασαν σε πόστο εξουσίας και μη, για την πολιτεία τους.

      Μετά από την καθαρτική αυτή λειτουργία μπορούμε να μιλάμε για δημιουργία νέας σοσιαλιστικής ομάδας. Όσο για να ξαναζωντανέψει το σοσιαλιστικό κίνημα όποιος έχει τα « κότσια» ας βγει να προσελκύσει οπαδούς, τότε θα νιώσει τις αντιδράσεις του κοινού. Από το διαδίκτυο είναι ευκολο να μιλάς για ιδέες. Στην εφαρμογή υπάρχει η δυσκολία. Πιθανόν, ένα σχέδιο ex machinα, δείξει κάποιο μονοπάτι προς μια ζωή, τουλάχιστον, με κοινωνική δικαιοσύνη!

    • Mariah Stoner
    • Κι εγώ νομίζω μπορούμε να βρούμε άκρη, αρκεί να κινηθούμε. Γρήγορα. Κοινή επιθυμία υπάρχει. Μέσα μπορούμε να βρούμε όλο και περισσότερα, μιας και το τέρας στο διάβα του μέχρι το θάνατό του, άφησε πίσω του αδέσποτα πολύτιμα εργαλεία. Παραδείγματος χάριν το διαδίκτυο. Πραγματικά μπορεί να βοηθήσει και όχι μόνο με συζητήσεις, αλλά και με οργάνωση ανοιχτής δημοκρατικής πολιτικής δράσης.
      Δράση, ναι, αλλά προσοχή ! Όχι για να ακολουθήσουμε και τελικά συμπράξουμε στο θόρυβο, τη σύγχυση και τη διάλυση στο δημόσιο χώρο, αλλά για να δείξουμε μια κοινή βάση ώστε όλο και περισσότεροι / ες να ακουμπήσουν σ αυτήν, να σκεφτούν και να προχωρήσουν. Μαζί. Αυτό δεν ζητάνε στην πραγματικότητα οι συμπατριώτες / ισες, είτε σε αγανάκτηση, είτε σε περισυλλογή ; Να βγουν από το χάος, την δυσκολία και την απελπισία, πραγματική ή τηλεοπτική ;

    • Κώστας Καρμπέρης
    • Χρειαζόμαστε Οραμα. Οραμα που θα συνεγείρει τον λαό και θα μιλήσει στις καρδιές των ανθρώπων.
      Χρειαζόμαστε Ηγέτη. Ηγέτη που θα συγκινήσει τις μάζες και θα αποτελέσει σημείο αναφοράς.
      Χρειαζόμαστε πρόγραμμα. Πρόγραμμα που θα εξειδικεύει, θα κοστολογεί και θα ιεραρχεί τις προτάσεις μας, σε όλους τους τομείς.
      Χρειαζόμαστε Οργάνωση. Οργάνωση που θα λειτουργεί δημοκρατικά, θα διαμορφώνει και θα εμβαθύνει τις σχέσεις με την κοινωνία, στη βάση αμοιβαίου σεβασμού και θα διαπαιδαγωγεί τα μέλη με τις αξίες και τις αρχές του Σοσιαλισμού.
      Χρειαζόμαστε στελέχη. Στελέχη με υπευθυνότητα, συναίσθηση του ρόλου τους, διατεθειμένα να προσφέρουν στην μεγάλη υπόθεση ης δημοκρατίας και του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας.
      Χρειαζόμαστε διαδικασίες. Διαδικασίες που θα κατοχυρώνουν την δημοκρατική λειτουργία του κόμματος και θα διασφαλίζουν την ιστορική και ιδεολογική συνέχεια και συνέπεια, προστατεύοντάς το από παρείσακτους, αριβίστες και τυχοδιώκτες.
      Γι’ αυτά πρέπει να μιλήσουμε. Σ’ αυτά πρέπει να δώσουμε απαντήσεις και να βρούμε λύσεις.

    • Ric Ferara
    • Και άλλα χρειαζόμαστε σύντροφε Κώστα Καρμπέρη. Και, πριν απ όλα, την βεβαιότητα ότι ο σκοπός μας είναι καλός, με ή χωρίς εφόδια. Την αποφασιστικότητα να προχωρήσουμε, με ή χωρίς εφόδια. Την αισιοδοξία ότι θα δικαιωθούμε, με ή χωρίς εφόδια. Την γνώση ότι ο συσχετισμός της δύναμης κάθε μέρα γίνεται καλύτερος για μας : να τα εφόδια που λέγαμε !

    • Κώστας Καρμπέρης
    • Αν, σύντροφε Ric Ferara, δεν είχαμε τη βεβαιότητα ότι ο σκοπός μας είναι καλός, δεν θα ασχολούμασταν… Αν δεν είχαμε την αποφασιστικότητα, δεν θα προτείναμε, ούτε θα δουλεύαμε σ’ αυτή την κατεύθυνση. Αν δεν είχαμε την αισιοδοξία, θα είχαμε μείνει σπίτι μας (είναι πολύ εύκολο να χαρακτηριστούμε πλέον γραφικοί… αλλά δεν μας αγγίζει). Οσο για τη γνώση ότι ο συσχετισμός δύναμης γίνεται καλύτερος για μας κάθε μέρα, επίτρεψέ μου να έχω επιφυλάξεις. Η πορεία είναι δύσκολη και το ξέρουμε. Εχει βήματα προς τα μπρος και βήματα προς τα πίσω. Τώρα ζούμε την οπισθοχώρηση. Είμαστε πεπεισμένοι ότι θα ξαναβαδίσουμε μπροστά (η αισιοδοξία που λέγαμε)

    • Mariah Stoner
    • Όπως συμβαίνει συχνά σε περιόδους κρίσης, οι πιο απαισιόδοξες εκτιμήσεις γίνονται ακριβώς την παραμονή της ανατροπής, όπως και οι κρίσεις ξεκινάνε την επομένη ακριβώς των πιο αισιόδοξων προβλέψεων του όποιου κατεστημένου, της όποιας εποχής. Αναμενόμενο από μια άποψη, αλλά ας αποφύγω τις αναλύσεις.

      Και βέβαια τα εφόδια είναι απαραίτητα. Αλλά θα βρούμε ένα πραγματικό πλούτο από πολύτιμα υλικά που ξεφορτώθηκε ο αντίπαλος κατά την υποχώρησή του, ώστε να την επιταχύνει ( πχ μέσα επικοινωνίας και δικτύωσης, αποθέματα γνώσεων, έρημες γαίες και άλλα ). Όλα αυτά ευρύτατα διαχυμένα, αλλά και μη ελεγχόμενα.

      Αρκεί να μη «μασάμε» ότι οι κακοί είναι παρόντες και κραταιοί, διότι δεν συμβαίνει τίποτα από τα δυο. Και βέβαια να μην αφήσουμε το εκκρεμές από την ακραία απαισιοδοξία να ολοκληρώσει την ταλάντωσή του έως την ακραία ελαφρότητα. Γιατί αν κάνουμε διστακτικά το πρώτο βήμα και πετύχουμε, λιγότερο διστακτικά το δεύτερο και πετύχουμε ξανά και πάει λέγοντας, είναι μοιραίο κάποια στιγμή να υποτιμήσουμε τα υπολείμματα της άλλης πλευράς και να θρηνήσουμε αχρείαστα θύματα. Αυτός είναι ο πραγματισμός που πρέπει να συνοδεύει απαραιτήτως την ηθική μας υπεροπλία, ώστε να «κλειδώσουμ»ε την αίσια έκβαση της αναμέτρησης.

      Αλλά ας επιμείνω : το πρώτο κατά σειρά εμπόδιο είναι η υπερτίμηση ενός αντιπάλου που, όσο και αν προσπαθεί να το κρύψει, έχει τραπεί σε φυγή, μπας και γλυτώσει από την πάνδημη αποδοκιμασία. Προ πάντων μη δειλιάσουμε λοιπόν, συντρόφισσες και σύντροφοι. Δεν κοσκινίζουμε, ζυμώνουμε. Βαδίζουμε μπροστά τώρα !

    • ΔΑΝΑΛΗΣ ΣΠΥΡΟΣ
    • Πρέπει να κάνουμε μία αναδρομή στην μεταπολίτευση από το 1974 μέχρι σήμερα , ο κρατισμός του Κ.Καραμανλή του πρεσβύτερου ,κρατικοποίησε από τα λεωφορεία ,τις τράπεζες μέχρι και την βαριά βιομηχανία και η δημιουργία ενός δημόσιου τομέα Σοβιετικού τύπου ,δηλαδή ασύδοτου ατιμώρητου αντιπαραγωγικού και διεφθαρμένου . Και οι « σοσιαλιστικές πατέντες» του Α.Παπανδρέου δηλαδή λαϊκή συμμετοχή εκφραζόμενη με την τοπική αυτοδιοίκηση και τον συνδικαλισμό , την συμμετοχή των φοιτητών στην εκλογή του πρύτανη στα Πανεπιστήμια ,στην κατάργηση της αξιολόγησης της αξιοκρατικής προαγωγής στο δημόσιο , στην κατάργηση της άμιλλας και του ανταγωνισμού σε όλα τα στάδια της εκπαίδευσης και της δημόσιας διοίκησης και των ΔΕΚΟ , ουσιαστικά στην κυριαρχία της μετριοκρατίας και την κατάργηση της αξιοκρατίας , οδήγησαν την χώρα στην αποβιομηχάνιση την έκαναν παρασιτική ώστε να ζει με δανεικά και νομοτελειακά κατάντησε στην σημερινή πτώχευση η οποία δεν είναι μόνο υλική αλλά και ηθική . Το μεταπρατικό κεφάλαιο και το κρατικοδίαιτο γιγαντώθηκε και το παραγωγικό βιομηχανικό κεφάλαιο εξαφανίσθηκε . Επειδή έχει καταντήσει η λέξη «σοσιαλιστής» συνώνυμο με το καλός χριστιανός σε έναν λαό που δεν εμβαθύνει στις έννοιες και στην εφαρμογή τους καλό είναι για λόγους μάρκετιν να χρησιμοποιούμε ορισμό σοσιαλιστικό κόμμα αλλά μόνο σε ένα κομμάτι μπορεί να έχει χρήσιμη εφαρμογή στην οργάνωση ενός κράτους πρόνοιας το οποίο να δουλεύει με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια όπως στην Γερμανία και την Σουηδία , να είναι ανταγωνιστικό του αντιστοίχου του ιδιωτικού τομέα και να προσφέρει πολύ καλές υπηρεσίες στους πολίτες με χαμηλό για το κράτος κόστος ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΕΠΙΒΑΡΥΝΕΙ ΥΠΕΡΜΕΤΡΑ ΤΗΝ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ ΤΟΜΕΑ και ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ . Το κοινωνικό κράτος περιλαμβάνει συντάξεις ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, παιδεία όλες τις βαθμίδες, δημόσια τάξη (αστυνομία ) .δικαιοσύνη , στράτευμα και τοπική αυτοδιοίκηση αυτοτελής και με δικούς της πόρους.. Καμία άλλη συμμετοχή σε επιχειρήσεις βιομηχανίες και υπηρεσίες εκτός από έξυπνες μειοψηφικές συμμετοχές εταιρείες venture capital για την ανάπτυξη εταιρειών νέας τεχνολογίας.

    • Mich Rimini
    • Σε μια διαδικτυακή πολιτική αγορά γίνεται εύκολα αντιληπτή η διαφορά ανάμεσα στην κατάθεση άποψης και την προπαγάνδα. Ο στιγμιαίος εντυπωσιασμός δεν χωράει στο μέσο αυτό ώστε – έστω πρόσκαιρα – να «περάσει η άποψη» ότι η ελληνική ιστορία ξεκίνησε το 1974 με τον ύστερο Κωνσταντίνο Καραμανλή και τελείωσε το 1996 με το θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου. Με προφανή σκοπό να αποσειστεί η ευθύνη από τους μεταγενέστερους. Σε μια συζήτηση μάλιστα για το ξαναζωντάνεμα του σοσιαλιστικού κινήματος στην Ελλάδα, ε, αυτό δεν τρώγεται !
      Το σοσιαλιστικό κίνημα στην πατρίδα μας και στην εποχή μας μπορεί να είναι αναγκαίο για να βγάλει πέρα τρεις, πολύ συγκεκριμένες, πολιτικές αποστολές. Να άρει τον περιορισμό της κυριαρχίας της χώρας που μας έχει επιβληθεί από πιστωτές, χωρίς να πτωχεύσουμε. Να συγκροτήσει δημόσια διοίκηση που να εγγυάται την άσκηση κυριαρχικών ( για τη χώρα ) και δημοκρατικών ( για το λαό ) δικαιωμάτων. Να μοιράσει το εθνικό εισόδημα πιο δίκαια.
      Το βέβαιο είναι ότι τα τελευταία δέκα δεκαπέντε χρόνια τα πράγματα κινήθηκαν προς άλλες κατευθύνσεις και έτσι φτάσαμε ως εδώ. Το σοσιαλιστικό κίνημα λοιπόν, αν θέλει να είναι χρήσιμο, δεν παγιδεύεται σε ξεπερασμένες αντιθέσεις και παρωχημένα σχήματα, δεν προσχωρεί σε άκριτες απομιμήσεις, δεν συμπράττει σε ταπεινωτικούς συμβιβασμούς. Ξαναζωντανεύει όχι για λόγους marketing, αλλά για λόγους ουσίας.

    • Ric Ferara
    • Πλησιάζοντας στο τέλος της Αυγουστάτικης Αγοράς, ομολογώ ότι πολλά παράξενα ευχάριστα έχουν ήδη προκύψει. Παραδείγματος χάριν, πλησιάζουμε όλο και πιο πολύ σε ένα modus operandi με δημοκρατία και αποτελεσματικότητα. Και για να το αποδείξω, θα κάνω μια πρόταση δράσης που «κανονικά» θα έπρεπε να υποβάλλει ο Mich Rimini : να ξεκινήσει μέσα στην επόμενη εβδομάδα, η συζήτηση για τον Πολιτισμό. Γιατί δεν συγκροτούμε αμέσως μια εισηγητική ομάδα ; Αν δεν το κάνουμε εμείς, οι ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ που μας «καταγγέλλουν» για «διανοούμενους», ποιος άραγε ;
      Έκανα την αναφορά στην συκοφαντία σε βάρος μας για να διατυπώσω την θέση ότι ασφαλώς κάποιοι από εμάς θα βαδίσουμε μπροστά, αλλά όχι οποιοιδήποτε από εμάς.
      Διαπιστώνω λοιπόν ότι μας έχει επηρεάσει η σπάταλη, αλήστου μνήμης, Παγκοσμιοποίηση, ως προς το εξής : έχουμε στην διάθεσή μας πολλά χρήσιμα εργαλεία και δεν τα χρησιμοποιούμε. Και εξηγούμαι.
      Θέσεις σοσιαλιστών από όλο τον κόσμο που στάθηκαν όρθιοι και απέναντι τα πέτρινα χρόνια ως την μεγάλη κατάρρευση του 2008 ποιοί / ες τα εντοπίζουν και καταγράφουν ;
      Εμπειρίες από το ΠΑΣΟΚ, αλλά και άλλους χώρους και πρωτοβουλίες ποιοι / ες τις απογράφουν και τις αξιολογούν ;
      Πρωτοβουλίες από σοσιαλιστές πολιτικούς, προσωπικότητες του δημοκρατικού χώρου, εθνικούς μας ηγέτες, αλλά και ακτιβιστές και κινήματα με μεγάλη ποικιλία από ενδιαφέροντα ποιοι / ες τα αθροίζουν στην πολιτική βάση μας ;
      Το Προγραμματικό μας Ταμιευτήριο – ναι, αυτό που ιδρύσαμε ο 2006 στην ΑΘΗΝΑΙΔΑ – ποιοι /ες το συντηρούν, το διασυνδέουν ( λέξη από το πρώϊμο ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα αυτή ) και το εμπλουτίζουν ;
      Τις επαφές και συζητήσεις με σοσιαλιστές πολιτικούς που προσθέτουν στα τρέχοντα δημόσια πράγματα στην Ελλάδα με τις παρεμβάσεις τους, ποιοί / ες τις διενεργούν ;
      Τέλος, την όποια δική μας συμβολή, την συμβολή των ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΩΝ, από τον προπομπό μας, το «ρεύμα ΠΑΣΟΚ» που έκανε την παρέμβασή του στο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ του 1998 με την εισήγηση «ΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ ΜΑΣ ΕΝΑΙ ΕΥΡΥΤΕΡΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΙΑΜΕΤΡΟ ΕΝΟΣ ΕΥΡΩ» και την ίδρυσή μας το 2001, μέχρι και την ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΓΟΡΑ του 2012 ποιοι / ες την συνθέτουν και την διαθέτουν ;
      Λέω λοιπόν να τα ξεκινήσουμε όλα αυτά αμέσως, ορίζοντας αντίστοιχους υπεύθυνους. Νομίζω ότι εκτός από τον Mich Rimini, με την πρότασή μου καλύπτω ( εν τάξει, εν μέρει ) και τον σύντροφο Κώστα Καρμπέρη.

    • Κώστας Καρμπέρης
    • Ας οργανωθούμε λοιπόν σύντροφοι. Ο Σεπτέμβρης ήρθε…
      Σύντροφε Mich Rimini, με κάλυψες απόλυτα στην τελευταία σου τοποθέτηση. Α-Π-Ο-Λ-Υ-Τ-Α!

Αφήστε ένα σχόλιο

* υποχρεωτικό