Twitter
Politiki Agora 2012

Να στηρίξουμε την Δημοκρατία για να μας στηρίζει

Η όλο και πιο αυξημένη αποχή από τις πολιτικές διεργασίες, ακόμα και από τις εθνικές εκλογές, ο περιορισμός της ελευθερίας του λόγου και της εκδήλωσης, ακόμα και με τη βία,  ο άκυρος τηλεοπτικός λόγος, είναι τρανταχτές αποδείξεις ότι η 3η Ελληνική Δημοκρατία πάσχει σοβαρά.  Τα αίτια αυτής της έκπτωσης πολλά. Θεσμοί πυλώνες του πολιτεύματός μας – αυτοί που τυπικά το νομιμοποιούν ως δημοκρατικό –  χάνουν όλο και περισσότερο, την αντιπροσωπευτικότητα και την αξιοπιστία τους και μεταλλάσσονται σε «ιερατεία», με όλο και λιγότερη  αγωνιστικότητα και όλο και περισσότερη ανταγωνιστικότητα. Σειρά από αποφάσεις που αφορούν καθοριστικά την καθημερινή μας ζωή και το μέλλον μας, παίρνονται σε κέντρα τόσο ξένα προς εμάς που, για τον λόγο αυτό και μόνο, χάνουν από χέρι την νομιμοποίηση, αποδοχή και πιθανότητα συνειδητής εφαρμογής τους.

Αν προσθέσουμε σ αυτά τα δεδομένα, την ερήμωση της υπαίθρου, αλλά και των κέντρων των πόλεων στην συνέχεια και τον πολλαπλασιασμό των κοινωνικά αποκλεισμένων που αυξάνουν τον φόβο και την αποξένωση, καταλαβαίνουμε γιατί ο δημόσιος χώρος είναι σε διάλυση. Γιατί σπανίζουν οι ηγέτες και περισσεύουν οι κοτζαμπάσηδες. Γιατί οι πολιτικές αντιθέσεις είναι συνήθως άστοχες. Γιατί αυξάνουν την επιρροή τους οι εχθροί της Δημοκρατίας.

Αν κάπως έτσι έχουν τα πράγματα συζητάμε :

–    Πως ξανακάνουμε τα κόμματα από σφραγίδες, χώρους έκφρασης και διάσκεψης πολιτών, διαμόρφωσης προτύπων και χάραξης πολιτικής;

–    Πως ενισχύεται η αντιπροσώπευση και η αξιοπιστία της ; Πως αποκτά ξανά κύρος και εξουσία η Βουλή ; Τα συνδικάτα, οι Δήμοι και οι Κοινότητες ; Πως διαχωρίζονται οι εξουσίες ; Πως βλέπουμε μορφές και εκδηλώσεις άμεσης δημοκρατίας;

–    Πως θωρακίζονται η ελευθερία και η ισότητα από την βία και την αυθαιρεσία ; Πως αντιμετωπίζουμε το «δημοκρατικό έλλειμμα» της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την αποδυνάμωση του Ο.Η.Ε. και την ενίσχυση άλλων υπερεθνικών οργάνων και οργανώσεων της «Παγκοσμιοποίησης»;

–    Πως ξανακάνουμε τα ΜΜΕ εργαλεία πληροφόρησης και βήμα παράθεσης δημιουργικών σκέψεων, δηλαδή Παιδείας;

34 Comments to Να στηρίξουμε την Δημοκρατία για να μας στηρίζει
    • Mich Rimini
    • Όλο και πιο δύσκολα τα ερωτήματα ! Άπλώς για ατα κόμματα να επιστρέψουν στην πολιτική, δηλαδή «τι θέλουμε – πως το πετυχαίνουμε» ( γιατί γι αυτό τα έχουμε ) και να απεξαρτηθούν από τις κάθε μορφής εξουσίες ( θεσμικές και μη ). Για να γίνει αυτό, τακτικά Δυνέδρια για απολογισμό και προγραμματισμό και εκλογή ηγεσίας, κατάργηση της χρηματοδότησής τους από τον κρατικό προϋπολογισμό και υπορχρέωση μηνιαίας συνδρομής ( με άνω και κάτω όριο ) για τα μέλη τους, Βουλή με 300 έδρες αλλά 200 μονοεδρικές με πλειοψηφικό και 100 επικρατείας με απλή αναλογική, αυτονομία της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας από την κυβέρνηση με διάκριση των αντίστοιχων επί κεφαλής, Αμφότεροι αιρετοί φυσικά από κομματικά όργανα. Κατάργηση κάθε μορφής ασυλίας για τα μέλη του κοινοβουλίου, πλην της προστασίας έκφρασης και δράσης τους.Γρήγορη διεκπεραίωση δίωξης και μη παραγραφή για μέλη της κυβέρνησης.

    • Mariah Stoner
    • Δυο προτάσεις :
      1. Συνταγματική πρόβλεψη : οι συμφωνίες των κοινωνικών εταίρων έχουν ισχύ νόμου και είναι απαραβίαστες
      2. Αυτόνομη συνδικαλιστική οργάνωση και εκπροσώπηση των ανέργων

    • Ric Ferara
    • «Σκέψου παγκόσμια, δράσε τοπικά» !
      Δραστήρια πολιτική και διπλωματία για ένα νέο πλαίσιο οργάνωσης, λειτουργίας και δράσης του Ο.Η.Ε. ώστε, υπό τον έλεγχο, την αιγίδα ή την νομιμοποίησή του να κινούνται, τελικά, όλοι οι διεθνείς οργανισμοί ή και ιδιωτικοί φορείς με έργο που αφορά στον δημόσιο χώρο ή την διεθνή κοινότητα ( από οίκους αξιολόγησης έως ΜΚΟ ). Μόνον έτσι η μετά παγκοσμιοποίηση εποχή μπορεί να αποκαταστήσει την διεθνή ισορροπία και σταθερότητα και να βρει βηματισμό, πριν ξανασηκώσουν κεφάλι συμμορίες και βαμπίρ. Να ένας στόχος μιας 5ης Διεθνούς της εργασίας, της δημιουργικότητας και της ανθρώπινης καθημερινότητας.

      Εκστρατεία για εκδημοκρατισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πολλοί εταίροι μας, λόγω εθνικών τους παραδόσεων, αντιλαμβάνονται την Δημοκρατία σαν ένα κοινοβουλευτισμό δυτικού τύπου και τίποτα περισσότερο. Η Ελλάδα έχει υποχρέωση να εξηγήσει ότι … δεν είναι έτσι, ούτε μόνον αυτό. Ουσιαστικές αξίες όπως η ελευθερία και η ισότητα έχουν ανάγκη πολύ περισσότερων και δραστικότερων εγγυήσεων. Να αναδείξει ότι η Δημοκρατία δεν συμψηφίζεται με άλλες, σεβαστές ίσως ( αν και όχι πάντα ), προτεραιότητες, σκοπιμότητες ή και συμφέροντα. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο πολιτικής θα μπορούσε να καλυφθεί και το «δημοκρατικό έλλειμμα» της Ε.Ε.

      Για τα δικά μας, λιγότερη τηλεόραση, περισσότερη σκέψη. Απαραίτητη προϋπόθεση μια δημόσια ραδιοτηλεόραση, διαφορετική, μη ανταγωνίσιμη. Και… συμμετοχή παντού : σωματεία, αυτοδιοίκηση, σύλλογοι, κόμματα. Ας αρχίσουμε με την προσπάθεια να αυξηθεί η συμμετοχή στις επόμενες εθνικές εκλογές.

    • Σπυρίδωνας
    • Τα κόμματα μετατράπηκαν σε σφραγίδες, διότι από σημαίνων θεσμός της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας για την έκφραση, διαμόρφωση και προώθηση ιδεών χρησιμοποιήθηκαν ως επί το πλείστον ως μηχανισμοί κατάληψης της εξουσίας διαχειριζόμενοι αυτή με τον ανάλογο τρόπο. Η ευρύτερη κοινωνία, απαξίωσε το θεσμό δείχνοντας την απαξία αυτή με την ολοένα μειούμενη συμμετοχή της σε αυτά καθώς και στις εθνικές εκλογές. Η σημερινή κρίση αποτέλεσε και το πιο βαρύ επιχείρημα για την αναποτελεσματικότητα και τον κακό τρόπο διαχείρισης και λειτουργίας του θεσμού.
      Σίγουρα δε μπορεί κανείς να εκμηδενίσει τις προσπάθειες, όλων όσοι πραγματικά υπηρετούν το θεσμό και συνέβαλλαν στη εξέλιξή του, μα όπως φάνηκε από το αποτέλεσμα οι προσπάθειες αυτές επικαλύφθηκαν από τις εκτεταμένης κλίμακας πελατειακές σχέσεις, που καλλιεργήθηκαν στα σπλάχνα του και διάβρωσαν το χαρακτήρα και το σκοπό του. Έτσι τα κόμματα βρέθηκαν να υστερούν και να μην ανταποκρίνονται στις ανάγκες μιας δυσπιστης πλέον κοινωνίας ως προς τους σκοπούς τους, η οποία εξαιτίας και των ρυθμών της διαμορφώνει τις περισσότερες φορές συνείδηση μέσα από τις ειδησεις των οκτώ και τις λαικίστικες κορώνες εκφραστών ακραίων θέσεων.
      Τα κόμματα ως εκ των θεμέλιων θεσμών της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας θα αποκτήσουν ξανά το ρόλο τους, αφού πείσουν την κοινωνία για τις προθέσεις τους, μέσα από τον πλήρη εκδημοκρατισμό της λειτουργγίας τους και τον εναρμονισμό τους στους ρυθμούς της κοινωνίας κάνοντας χρήση των δυνατοτήτων, που παρέχει η νέα τεχνολογία, ώστε να επιτευχθεί η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη συμμετοχή των ενδιαφερομένων πολιτών.
      Ως προς την αντιπροσώπευση καλό θα ήταν να επανέλθει η λίστα των υποψηφίων βουλευτών, η σειρά των οποίων θα προκύπτει από ανοιχτή κομματική διαδικασία. (στην Αθήνα της άμεσης δημοκρατίας γίνονταν κλήρωση..!) Και βέβαια να περιοριστούν σε τρεις οι κοινοβουλευτικες περίοδοι, που θα μπορεί ο οιοσδήποτε να εκλεγεί βουλευτής.
      Επιπλέον πιστεύω ότι θα μπορούσαμε να επιτύχουμε τον πλήρη διαχωρισμό νομοθετικής από την εκτελεστικής εξουσία αποφεύγοντας τη στελέχωση της τελευταίας από τη Βουλή, ώστε να εκλείψει η νόθευση της ποιότητας της νομοθετικής εξουσίας, από το πολιτικό κόστος. Έτσι δίδεται και η δυνατότητα απαγκίστρωσης του πολιτικού συστήματος από τις πελατειακές σχέσεις.
      Τέλος οι εκδήλωσεις άμεσης δημοκρατίας θεωρώ ότι είναι αναγκαίες με δεδομένη σήμερα την επαγγελματοποίηση των εκλεγμένων αντιπροσώπων, και την αποστασιοποίηση της ευρύτερης κοινωνίας από την πολιτική. Το δημοψήφισμα είναι ένας τρόπος έκφρασης της άμεσης δημοκρατίας. Σήμερα το δημοψήφισμα, κατόπιν της αναθεώρησης του Συντάγματος το 2001 προβλέπεται για κρίσιμα εθνικά θέματα και για ψηφισμένα νομοσχέδια, που ρυθμίζουν σοβαρό κοινωνικό ζήτημα. Βέβαια η απόφαση διενέργειας λαμβάνεται από τη βουλή και η προκήρυξη έχει ανατεθεί στην αποκλειστική αρμοδιότητα του Προέδρου της Δημοκρατίας, έτσι δύσκολα θα γίνει χρήση, όπως δείχνει η μεχρι σήμερα πρακτική. Σε μια επόμενη αναθεώρηση του Συντάγματος θα ήταν καλό να προβλεφθεί και το δημοψήφισμα με πρωτοβουλία των πολιτών, όπως ισχύει και σε άλλα Ευρωπαικά κράτη, ώστε να ενισχυθεί η προσπάθεια για την επιστροφή της κοινωνίας στην πολιτική δράση.

    • Κώστας Καρμπέρης
    • Συμφωνώ απόλυτα με τον Σπυρίδωνα στις προτάσεις του, με μόνη επιφύλαξη στον πλήρη διαχωρισμό εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας, που ενδεχομένως να οδηγήσει σε «κυβερνήσεις τεχνοκρατών» ακυρώνοντας την πολιτική διάσταση του θεσμού. Πρέπει να συζητηθεί και να αναλυθεί περαιτέρω…

    • Όνομα Νίκος Εμμανουήλ
    • Καλές είναι οι θεωρητικές αναφορές στην «αντιπροσωπευτική δημοκρατία» αλλά οι παθογένειες της πολιτικής μας ζωής έχουν δείξει ότι το βασικό πρόβλημα υπάρχει στην, πάσει θυσία, επανεκλογή του εκάστοτε πρωθυπουργού στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση! Όλες οι «πολιτικές» που εφαρμόζονται «προσκρούουν» ή «προσαρμόζονται» πάντοτε στο πολιτικό κόστος, άμεσα συνδεδεμένο με την επανεκλογή του κυβερνώντος κόμματος και του πρωθυπουργού οψέποτε διενεργηθούν εκλογές(οι οποίες σχεδόν πάντοτε γίνονται όταν το κυβερνητικό κόμμα πιστέψει ότι μπορεί να τις κερδίσει ή να έχει την λιγότερη πολιτική φθορά)!
      Όλες οι παροχές του «αρχηγού», ο εκμαυλισμός συνειδήσεων, το Τσοβόλα δώστα όλα, το χάρισμα χρεών στις τράπεζες, οι υποσχέσεις και οι διορισμοί, ακόμη και εισιτήρια διαρκείας στον ΠΑΟΚ, στοχεύουν στην επανεκλογή! Την μητέρα πάσης κακίας! Μία, επομένως είναι κατά την γνώμη μου, η λύση: η «κατάργηση» της επανεκλογής! Μία θητεία –έστω και πενταετής- και τέρμα! Ας αφήσουμε και άλλους να σώσουν τον τόπο! Ούτε καν δύο θητείες –όπως είναι η προεδρία στις ΗΠΑ. Και εκεί η πρώτη θητεία στοχεύει στην επανεκλογή του προέδρου, και επομένως μπορεί να χαρακτηριστεί ως (χαμένη)προεκλογική τετραετία.

      Ως προς τα δημοψηφίσματα, ας τα ξεχάσουμε τουλάχιστον προς το παρόν! Τα δημοψηφίσματα χρειάζονται άλλη κουλτούρα και προορίζονται για κοινωνίες με μέση ή ανώτερη, κατά κεφαλήν, πνευματική καλλιέργεια. Δεν απευθύνονται σε κοινωνίες με… προοδευτικά(δηλαδή ολοκληρωτικά) κατάλοιπα! Δεν απευθύνονται σε κοινωνίες με έντιμα μαρξιστικά σύνδρομα! Η συνδικαλιστική(ολοκληρωτική) «ηγεσία» της Χαλυβουργικής με το καπέλο του ΠΑΜΕ δεν δέχθηκε το δημοψήφισμα(μυστική ψηφοφορία) με την συμμετοχή όλων των εργαζομένων για την συνέχιση ή μη της 9-μηνης απεργίας! Η Ελλάδα δεν είναι ώριμη για τέτοιες δημοκρατικές διαδικασίες! Όπως δεν είναι ώριμη να αναδείξει εκπροσώπους στο κοινοβούλιο που να μην είναι κομματάνθρωποι με πλήρη υποταγή(loyalty) στον αρχηγό, το ονοματεπώνυμο του οποίου πρέπει απαραίτητα να μνημονεύεται σε κάθε δημόσια ευκαιρία! (π.χ. Δηλώσεις Αβραμόπουλου: «Η Ελλάδα θα τηρήσει τις υποχρεώσεις της…. όπως είπε και ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς»).
      Δεν θέλω να σας απογοητεύσω αλλά η σημερινή «χαλασμένη» κοινωνία που ανατράφηκε μέσα στο «σοσιαλιστικό ψέμα» της μεταπολίτευσης, με αποκορύφωμα το σκάνδαλο Κοσκωτά (το οποίο χαρακτηρίστηκε ως… «βρώμικο 89») νομιμοποιώντας τη διαφθορά, δεν έχει ελπίδες για αλλαγές προς το καλύτερο. Ίσως η επόμενη γενιά. Αυτή που ξενιτεύεται τώρα για να βρει δουλειά στην Γερμανία! Εφόσον βεβαίως γυρίσει πίσω, και εφόσον οι «χαλασμένοι» Έλληνες που έμειναν πίσω, τους το επιτρέψουν!
      Ν Εμμανουήλ

    • Όνομα Νίκος Εμμανουήλ
    • Διόρθωση: Δεν απευθύνονται σε κοινωνίες με έντιμα= Δεν απευθύνονται σε κοινωνίες με έντονα

    • Παύλος
    • (((Δεν θέλω να σας απογοητεύσω αλλά η σημερινή «χαλασμένη» κοινωνία που ανατράφηκε μέσα στο «σοσιαλιστικό ψέμα» της μεταπολίτευσης, με αποκορύφωμα το σκάνδαλο Κοσκωτά (το οποίο χαρακτηρίστηκε ως… «βρώμικο 89»)))). Ήταν πράγματι βρώμικο;;η απλός είδαν όλοι, ότι μπορούν με το τιμόνι της εξουσίας να ληστέψουν τα ταμεία του κράτους και να τα φορτώσουν τα σπασμένα στους ανήμπορους που είχαν πληρώσει μια ζωή, την ασφάλεια τους για τα γηρατειά.Δεν ήταν ψέμα ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός, ήταν ψεύτες αυτή που δήθεν προσπαθούσαν για αυτή την ηδέα.

      • Όνομα Νίκος Εμμανουήλ
      • Στην Ελλάδα μαζί τους εκλέγαμε!

        Η κρίση του πολιτικού μας συστήματος κύριε Παύλο είναι δεδομένη. Έχει καταρρεύσει και αυτό διότι έπαυσε να ανταποκρίνεται στις ανάγκες της μεγάλης πλειονότητας των ανθρώπων, διότι οι θεσμοί που κάποτε θεωρήθηκαν(και λειτουργούσαν) σαν σπουδαίες κατακτήσεις, στην υπηρεσία των αναγκών της πλειονότητας, αποξενώθηκαν από τις κοινωνικές ανάγκες, λειτούργησαν για δικό τους όφελος, διότι η συντήρησή τους και η λειτουργία τους έγινε αυτοσκοπός, διότι οι θεσμοί υπηρέτησαν μόνο τους λίγους!
        Έτσι κατέρρευσε και ο κουμμουνισμός, παρά το ότι πολλοί τότε, αλλά και τώρα δικοί μας, βρήκαν μια εξήγηση που αθώωνε τον κουμμουνισμό για την αποτυχία του και την κατάρρευσή του. «Δεν έφταιγε το σύστημα είπαν». «Απλώς οι άνθρωποι που εκλήθησαν να το εφαρμόσουν φταίνε» Αυτοί ήταν διεφθαρμένοι και απείχαν πολύ από τον πραγματικό κομμουνιστή, ο οποίος θα μπορούσε να φέρει τον παράδεισο στη γη».
        Η ίδια ακριβώς λογική χρησιμοποιείται για να αιτιολογηθεί η κατάρρευση του δικού μας εγχώριου Σοβιετικού συστήματος. Η επικέντρωση της συζήτησης αποκλειστικά στις ευθύνες των πολιτικών, δεν είναι παρά η σιωπηρή παραδοχή ότι, το σύστημα είναι εν τάξει, απλώς δεν βρέθηκαν οι κατάλληλοι πολιτικοί να το υπηρετήσουν. Εξ ου και η οργή για την…αξιοποίηση της μισής ρήσης του Θόδωρου: «Μαζί τα φάγαμε (στα πλαίσια ενός φαυλοκρατικού συστήματος)».
        Φυσικά οι πολιτικοί δεν είναι άμοιροι ευθυνών, ούτε βρίσκονταν εκτός του συστήματος που κατέρρευσε. Απεναντίας ήταν μέρος του συστήματος και μάλιστα κεντρικό. Το ίδιο ισχύει και για τα στελέχη της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Το σύστημα παρήγαγε τα στελέχη που το εξυπηρετούσε και τα αναπαρήγαγε μέχρι την τελική πτώση. Με μια διαφορά: Στην πρώην Σοβιετική Ένωση το σύστημα παρήγαγε τα στελέχη μέσα σε κλειστές κάμαρες του κόμματος χωρίς καμιά δημοκρατική νομιμοποίηση. Στην Ελλάδα μαζί τους εκλέγαμε!

    • Κώστας Καρμπέρης
    • Υπεραυπλουστεύετε κ. Εμμανουήλ, υπεραπλουστεύετε τα πράγματα σε σημείο που οδηγείστε σε κεντρικά σφάλματα… Μου επιτρέπετε φαντάζομαι να διαφωνώ, καλόπιστα, στο πλαίσιο του διαλόγου που γίνεται σ’ αυτό εδώ το blog.
      Τα συστήματα στην ΕΣΣΔ και στην Ελλάδα κατέρρευσαν – βάσει της δικής σας θεώρησης – εξ’ αιτίας των φαύλων λειτουργών τους, οι οποίοι ήταν αναπόδραστα συνυφασμένοι με τα συστήματα. Αρα, σύμφωνα με τη συλλογιστική σας, τα Συστήματα ήταν αυτά που έφταιγαν. Αρα, Κομμουνισμός και Καπιταλισμός είναι λάθος.
      Κατά τη δική μου άποψη, αυτό που ευθύνεται είναι ότι τα δύο Συστήματα που αναφέρετε (σε ΕΣΣΔ και Ελλάδα) δεν υπήρξαν ποτέ ορθές εφαρμογές ούτε του Κομμουνισμού, ούτε του Καπιταλισμού.
      Στη μεν ΕΣΣΔ το σύστημα που εφαρμόστηκε (επί Στάλιν αρχικά και συνεχίστηκε με τους επιγόνους του) ήταν ένα γραφειοκρατικό κακέκτυπο Κρατικομονοπωλιακού Καπιταλισμού, με ανύπαρκτες πολιτικές ελευθερίες και δημοκρατικές λειτουργίες και με «ιμπεριαλιστικές» πρακτικές στο πλαίσιο του σχέσεων της κυρίαρχης δύναμης (ΕΣΣΔ) με τα κράτη του «ζωτικού χώρου» της.
      Στην δε εγχώρια «μπανανία» αυτό που εφαρμόστηκε ήταν ένα υβρίδιο σαλταδόρικου, κουτσαβάκικου, παντελώς ανοργάνωτου, μεταπρατικού και ουδόλως παραγωγικού «καπιταλισμού». Ουδέποτε η Ελλάδα έπαιξε το ρόλο της περιφερειακής παραγωγικής δύναμης στη διεθνή καπιταλιστική κατανομή, με αποτέλεσμα να γιγαντωθούν όλες οι στρεβλώσεις που οδήγησαν στις βαθιές πλέον παθογένειες που σήμερα αντιμετωπίζουμε με – δήθεν – δέος και σκεπτικισμό. Λες και δεν τα βλέπαμε, λες και δεν τα λέγαμε…
      Με βάση την κοινή λογική η υπόθεση είναι χαμένη για την πατρίδα μας. Ελα όμως που ο λαός μας έχει κάτι που πάντα τον έσωζε από τα αδιέξοδα και που του έδινε προοπτική: το φιλότιμο και την αξιοπρέπεια. Οσο κι αν αυτά τα δύο χαρακτηριστικά δείχνουν να έχουν απωλεσθεί από τη συντριπτική πλειοψηφία των σύγχρονων συμπατριωτών μας, των βουτηγμένων στην τρυφηλότητα και στην παρακμιακή αδράνεια, υπάρχουν ακόμα υγιή κύτταρα στον κοινωνικό οργανισμό. Αυτό που απαιτείται – κατά τη γνώμη μου – είναι μια «επανάσταση» των τιμίων, των εργατικών, των ορθολογιστών, των πραγματικά προοδευτικών. Χρειάζεται να ειπωθούν καθαρές – και πικρές – αλήθειες, να εξοβελιστούν και να απομονωθούν οι κακές πρακτικές που οδήγησαν στη σημερινή παρακμή, να σχεδιαστεί ένα στρατηγικό σχέδιο ανάταξης της κοινωνίας μας, να δοθεί ρεαλιστικό και ειλικρινές όραμα με επιμέρους στόχους στον λαό.
      Και το τρένο θα ξαναμπεί στις ράγες…

      • Όνομα Νίκος Εμμανουήλ
      • Μάλλον δεν καταλάβατε την απάντησή μου κύριε Καμπέρη. Εστιάστε στην τελευταία πιό κάτω παράγραφο του κειμένου μου

        ….Έτσι κατέρρευσε και ο κουμμουνισμός, παρά το ότι πολλοί τότε, αλλά και τώρα δικοί μας, βρήκαν μια εξήγηση που αθώωνε τον κουμμουνισμό για την αποτυχία του και την κατάρρευσή του. «Δεν έφταιγε το σύστημα είπαν». «Απλώς οι άνθρωποι που εκλήθησαν να το εφαρμόσουν φταίνε» Αυτοί ήταν διεφθαρμένοι και απείχαν πολύ από τον πραγματικό κομμουνιστή, ο οποίος θα μπορούσε να φέρει τον παράδεισο στη γη».
        Η ίδια ακριβώς λογική χρησιμοποιείται για να αιτιολογηθεί η κατάρρευση του δικού μας εγχώριου Σοβιετικού συστήματος.

        Η επικέντρωση της συζήτησης αποκλειστικά στις ευθύνες των πολιτικών, δεν είναι παρά η σιωπηρή παραδοχή ότι, το σύστημα είναι εν τάξει, απλώς δεν βρέθηκαν οι κατάλληλοι πολιτικοί να το υπηρετήσουν. Εξ ου και η οργή για την…αξιοποίηση της μισής ρήσης του Θόδωρου: «Μαζί τα φάγαμε (στα πλαίσια ενός φαυλοκρατικού συστήματος)».

    • Ric Ferara
    • Έτσι για το καλό. Ας συμφωνήσω ( και μάλιστα για το μέλλον ) αντί να καυγαδίζω ( ακόμα ) για το παρελθόν. Συμφωνώ λοιπόν με τον κύριο Rimini, άλλος αρχηγός κόμματος και κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας και άλλος ( υποψήφιος ) Πρωθυπουργός. Και συμφωνώ με την πρόταση άλλου / ης συνομιλητού / τριας για νέο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης για τους εισερχόμενους στην εργασία με καταπίστευμα τις τραπεζικές μετοχές που κατέχει το Δημόσιο και πρόσοδο τα μερίσματά τους. Και έγκριση της τεράστιας αυτής ΑΛΛΑΓΗΣ με ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ !

    • Mariah Stoner
    • Σύντροεφ Φεράρα χαίρομαι που συμφωνείς με την πρότασή μου για νέο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης με χρηματοδότηση από τραπεζικά κέρδη. Νομίζω ότι με αυτή την μορφή κοινωνικοποίησης του πιστωτικού συτήματος, εξαλείφουμε μια ανασφάλεια των νέων για το μέλλον τους και γινόμαστε οι πιο ανταγωνιστικοί στην Ευρωπαϊκή Ένωση από άποψη «μη μισθολογικού κοστους εργασίας».

    • ΒΙΡΒΙΛΗΣ ΠΕΤΡΟΣ
    • Η αιτία που έχει πάει πίσω την παραγωγή αποτελεσματικής πολιτικής στην χώρα μας και το έλλειμμα Δημοκρατίας που παρατηρείται, είναι η βαθειά διαφθορά που έχει διαβρώσει την λειτουργία του Δημοσίου και που τελικά, σαν ιός έχει χτυπήσει μεγάλη μερίδα του Ελληνικού πληθυσμού (συναλλαγή παντού) δημιουργώντας πρόβλημα συνοχής του κοινωνικού ιστού της χώρας. Εξαιτίας της πελατειακής σχέσης που έχει διαμορφωθεί μεταξύ των κομμάτων και των ψηφοφόρων τους, το Δημόσιο έχει διογκωθεί υπέρμετρα και έχει καταστεί αναποτελεσματικό.
      Ξεκινώντας λοιπόν μεταρρυθμίσεις που θα προάγουν την Δημοκρατία θα πρέπει να αρχίσουμε από την βάση. Δηλαδή την παιδεία. Χρειαζόμαστε νέους που θα λειτουργήσουν στην αρχή ότι σέβομαι τον συνάνθρωπο μου και το περιβάλλον κατανοώντας ότι η Δημοκρατία μου ξεκινά εκεί που τελειώνει του δίπλα. Αυτό βέβαια θα πρέπει να αντιμετωπιστεί σαν ένα μακρόπνοο σχέδιο το οποίο θα δώσει καρπούς κάποιες γενιές αργότερα.
      Βραχυπρόθεσμα, ο διαχωρισμός εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας ίσως είναι μία λύση. Το υπουργικό συμβούλιο να αποτελείται από εξωκοινοβουλευτικούς και η Βουλή να νομοθετεί και να ελέγχει την κυβερνητική εξουσία. Οι βουλευτές εκλέγονται από τον λαό και δεν είναι ανεπάγγελτοι. Προτείνω λοιπόν, κατάργηση της βουλευτικής αποζημίωσης καταβολή μόνο των εξόδων που αφορούν την ιδιότητα του βουλευτή στη βάση πραγματικών παραστατικών. Οι συνεδριάσεις της Βουλής να γίνονται πάντα σε μη εργάσιμες ώρες και μέρες. Να δώσουμε επιτέλους τέλος στους επαγγελματίες πολιτικούς. Η θητεία των βουλευτών να περιορισθεί σε δύο θητείες.
      Κατάργηση του Ασύλου και πλήρη διερεύνηση των υποθέσεων από το σώμα των δικαστών, παραδειγματική τιμωρία των επίορκων.
      Κατάργηση της μονιμότητας των Δημοσίων υπαλλήλων.
      Προαγωγή και δημιουργία ελεγκτικών μηχανισμών του Δημοσίου που θα προλαμβάνουν την διαφθορά και θα παραδίδουν τους παραβάτες στην δικαιοσύνη.

      • Όνομα Νίκος Εμμανουήλ
      • Κύριε Βιρβίλη,
        Η κοινωνία μας είναι «χαλασμένη»! Δεν είναι δύσκολο να βρεις νέες ιδέας όσο να απαλλαγείς από τις παλιές! Όμως πώς ξεπερνάς τον σκόπελο της «χαλασμένη» κοινωνίας που κρατά τα «κλειδιά» σε κάθε προσπάθεια αλλαγής; Πώς ξεπερνάς τον «στρατό κατοχής» των συνδικαλιστών της ΔΕΗ, λόγου χάρη, που θεωρούν δικά τους τα εργοστάσια, λες και τα έφτιαξαν μόνο με δικά τους λεφτά, εκβιάζοντας προκλητικά ολόκληρη την κοινωνία; Αυτήν την «χαλασμένη κοινωνία» η οποία έχει δημιουργήσει το «χαλασμένο δίκαιο»: «Δίκιο έχουν οι πολίτες(οι καταστηματάρχες, οι παντοπώλες κλπ) που διαμαρτύρονται για το κατέβασμα του διακόπτη από τους συνδικαλιστές της ΔΕΗ» αλλά «δίκαια είναι και τα αιτήματα των απεργών»! Δίκιο έχουν οι ναυτεργάτες που κλείνουν τα λιμάνια, δίκιο και οι αγρότες της Κρήτης που σαπίζει η παραγωγή τους πάνω στα φορτηγά! Δίκιο έχουν οι αγρότες που κλείνουν τους δρόμους, για να τους δοθούν οι επιδοτήσεις, δίκιο και οι φορτηγατζήδες που σχηματίζουν ουρές χιλιομέτρων στα μπλόκα! Δίκιο έχουν οι καταστηματάρχες της Αθήνας που κάθε μέρα κλείνεται το κέντρο της Αθήνας με πορείες και αναγκάζονται να βάζουν λουκέτα, δίκιο έχουν και οι συνταξιούχοι ή οι δάσκαλοι ή οι εκάστοτε απεργοί που κλείνουν τους δρόμους!

        Τι να τους κάνεις τους νέους που θα τους «παιδεύσεις» σωστά στα Δημοτικά και στα Λύκεια όταν τους στείλεις μετά στα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ, όπου τα «κλειδιά» και οι καίριες θέσεις ανήκουν σε «χαλασμένες φοιτητικές κοινωνίες»; Όπου η βία, ο τραμπουκισμός, και η συναλλαγή θεωρούνται φοιτητικές «κατακτήσεις»; Όπου επικρατεί ο νόμος της ζούγκλας;

        Τι να την κάνεις την παιδεία όταν οι ήδη «παιδευμένοι» πολιτικοί ηγέτες μας κόπτονται για να μην απολυθεί κανένας «διορισμένος πελατειακά δημόσιος υπάλληλος» ενώ υπάρχουν πάνω από 1 εκατομμύριο «απολυμένοι» στον ιδιωτικό τομέα! Ούτε καν οι αποδεδειγμένα διεφθαρμένοι(στις εφορίες, στις πολεοδομίες, στα υπουργεία, στην υγεία, στην παιδεία και σε ΟΛΟ τον δημόσιο τομέα) δεν πρέπει να απολυθούν αλλά να μπουν σε εργασιακή εφεδρεία για να πληρώνονται επί τρία χρόνια, επιβραβευμένοι για την διαφθορά τους!
        Ν Εμμανουήλ, Ph.D A.I.

        • Βιρβίλης Πέτρος
        • Απελπισία γκρίνια και κριτική!!! Κάποια πρόταση; κάποια δημιουργική σκέψη; Όλοι είμαστε διεφθαρμένοι κατά την γνώμη σας κύριε Εμμανουήλ; Ε λοιπόν όχι!! Από όλους εμάς που θεωρούμε τον εαυτό μας υγιές κομμάτι της κοινωνίας περιμένω την αντίδραση. Εσείς μείνετε στην κριτική σας. Η παιδεία και ο πολιτισμός αγαπητέ κύριε δεν διδάσκεται . Είναι στάση ζωής και πρέπει να γίνεται καθημερινό βίωμα σε όλους μας. Κερδίζεται μέσα από τις προσωπικές σχέσεις και συναλλαγές, όταν τηρούνται οι βασικές αρχές της Δημοκρατίας και του σεβασμού των ατομικών δικαιωμάτων του καθένα μας. Φυσικά και τα υποτιθέμενα Α.Ε.Ι που έχουμε έχουν τεράστιο μερίδιο ευθύνης και όλοι αυτοί οι ψευτοκουλτουριάρηδες καθηγηταράδες τους. Αλλά δεν αλλάζουν αυτά τα πράγματα από την μια μέρα στην άλλη. Από κάπου πρέπει να ξεκινήσουμε. Περιμένω λοιπόν τις θέσεις σας. Εγώ έγραψα δυο πράγματα. Εσείς;
          Αναλύσατε και εντοπίσατε το που υπάρχει διαφθορά. Ξεκίνησα τη σκέψη μου λέγοντας ακριβώς αυτό το πράγμα. Αυτό είναι αρκετό; Η μόνη πρόταση που είδα πιο πάνω από μεριάς σας είναι μια Πρωθυπουργική Θητεία.

          • Όνομα Νίκος Εμμανουήλ
          • Όλο το κείμενο που σας παρέθεσα κε Βιρβίλη είναι μόνο προτάσεις! Δεν χρειάζονται άλλες! Όλα τα συρτάρια των υπουργείων, των συνδικαλιστικών οργανώσεων, και των επιτροπών, είναι γεμάτα από προτάσεις και μελέτες, οι οποίες μετατρέπονται σε νόμους που δεν εφαρμόζονται! Ακόμη και ο νόμος που πέρασε από την βουλή με την μεγαλύτερη πλειοψηφία, αυτός της παιδείας, ΔΕΝ εφαρμόστηκε! Ξήλωμα του κράτους χρειάζεται! Δεν χρειάζονται νέες προτάσεις αφού και οι νέες –όπως και οι παλιές- πρέπει να εφαρμοστούν από «χαλασμένους κλειδούχους» της δημόσιας διοίκησης! Αυτοί πρέπει να απομακρυνθούν και μετά μπορούμε να ασχοληθούμε με «προτάσεις»! Αν περιμένετε να εφαρμόσουν τις προτάσεις σας 5 χιλιάδες αποδεδειγμένα διεφθαρμένοι δημόσιοι λειτουργοί που παραμένουν ακόμη στις θέσεις τους-κλειδιά (και πολλαπλάσιοι ακόμη διεφθαρμένοι που δεν πιάστηκαν), μάλλον περιμένετε άδικα! Δεν αμφισβητώ τις αγνές προθέσεις σας, ούτε την προσπάθειά σας για μια αλλαγή προς το καλύτερο! Αυτήν την αλλαγή προς το καλύτερο οραματίστηκα και εγώ από το 1981! Πάντοτε έλεγα: Να περιμένω ακόμη μια τετραετία και τα πράγματα –δεν μπορεί- θα αλλάξουν προς το καλύτερο! Να κάνω τις προτάσεις μου! Και πέρασαν πολλές τετραετίες με την ίδια ελπίδα μέχρις ότου συνειδητοποίησα ότι δεν έχω άλλα περιθώρια αναμονής γιατί και η ζωή κάποτε τελειώνει. Και αντί για καλύτερα φτάσαμε στην σημερινή κατάντια: Επαίτες στην Ευρώπη! Με τον Πολύδωρα να διορίζει σε μια μέρα την κόρη του και τον Τραγάκη τις τρεις δικές του. Τι άραγε περιμένετε να κάνουν τις ιδέες σας ο Πολύδωρας, ο Τραγάκης, ο Τσοχατζόπουλος, ο Βουλγαράκης, ο Μαντέλης, ο Τσουκάτος, ο…..
            Ωραία πρόταση ή μάλλον αντι-πρόταση είναι να μην παίρνουν επίδομα τυφλού οι ανοιχτομάτηδες! Πώς όμως ο «χαλασμένος κλειδούχος» της δημόσιας διοίκησης θα την εφαρμόσει;
            Ωραία πρόταση –ή μάλλον αντι-πρόταση είναι να μην παίρνουν σύνταξη 125 χιλιάδες πεθαμένοι!…
            Το πρόβλημα της κοινωνίας μας δεν είναι η δημιουργία νέων ιδεών, όσο η απαλλαγή μας από τις παλιές, είτε αυτές λέγονται πελατειακές, είτε… «προοδευτικές», είτε συντεχνιακές είτε, είτε είτε…

    • Γιάννης Π. Πυλαρινός
    • Ο Σιμόν Πέρες, (Szymon Perski), όταν ήρθε πρόσφατα στην Ελλάδα είπε, μεταξύ των άλλων εξαιρετικού ενδιαφέροντος, ότι η χώρα του, όταν αυτός ανέλαβε τα ηνία της, βρέθηκε να έχει πληθωρισμό 400%! Τότε «ΣΥΝΕΝΌΝΩΝΤΑΣ ΣΕ ΜΙΑ ΓΡΟΘΙΑ», όπως τόνισε, τους πολιτικούς, τους συνδικαλιστές και τις παραγωγικές τάξεις, αποφασίσανε από κοινού να αποδεχτούν αναντίρρητα περικοπές μισθών και συντάξεων κατά 50% για ΕΝΑ έτος! Στο τέλος του έτους και με την κατάλληλη ενημέρωση και συμμετοχή του κόσμου, είχαν κατορθώσει να ρίξουν τον πληθωρισμό στο 3%!!! Είπε επίσης ότι είχε αυξήσει την φρουρά του φοβούμενος ότι, όταν αποφασίστηκαν τα σκληρά αυτά μέτρα, μερικοί θερμοκέφαλοι μπορεί να τον δολοφονούσαν σαν τον Ράμπιν! Ο ΝΟΩΝ ΝΟΗΤΩ ΚΑΙ Ο ΑΝΟΗΤΟΣ ΣΤΟΝ … ΨΥΧΙΑΤΡΟ!!!

    • Γιάννης Π. Πυλαρινός
    • Η ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΑ πρέπει να σταματήσει! Το καινούργιο κόλπο-παγίδα είναι το ψευτοερώτημα αν ο ΓΑΠ γνώριζε ή όχι ότι δεν είναι εφαρμόσιμο το «μνημόνιο»! Ιδού λοιπόν αποκαλύπτεται η σοφιστεία: Το μνημόνιο δεν είναι δυνατόν να θεωρηθεί σαν μια ομοιογενής μάζα! Αποτελείται μεν από τα λεγόμενα οριζόντια μέτρα, δηλαδή αυτά που, δυστυχώς, είναι τα ΑΜΕΣΑ ΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΑ και αναπόφευκτα! Αυτά που αποφέρουν τα άμεσα χρήματα ΤΩΡΑ! Αυτά που θα αυξάνονται συνεχώς όσο δεν συνδυάζονται με τα άλλα μέτρα του πρώτου μνημονίου, τα μεταρρυθμιστικά! Αυτά τα μέτρα που η εφαρμογή τους εξαρτάται από την βούληση του Ελληνικού λαού. Αυτά τα μέτρα που είναι προϋπόθεση για την ανάπτυξη, αυτά που χτυπάνε τα κόμματα της υπόλογης αντιπολίτευσης με το εγκληματικό ΠΑΜΕ με τον ανόητο και κοντόφθαλμο ΣΥΡΙΖΑ του δεν πληρώνω, των εγκληματικών απεργιών και καταλήψεων και του γελοίου εγκληματικού ΚΚΕ της …ανυπακοής! Αλλά και τους ανόητους του ΠΑΣΟΚ που έσπευσαν να ρίξουνε τον ΓΑΠ!!! Έτσι ο ΓΑΠ γνωρίζοντας (κάτι που γνώριζαν και… οι πέτρες), ότι μόνο με οριζόντια μέτρα δεν γίνεται ανάπτυξη, κατόρθωσε να εξασφαλίσει το 2ο μνημόνιο με την περικοπή κατά 53% του χρέους και στο ~2.5% του επιτοκίου! Και πρόβλεψη για ΑΝΑΠΤΥΞΗ και επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου 2, υπό την προϋπόθεση εφαρμογής των μεταρρυθμίσεων!!! ΤΟ ΒΡΟΝΤΟΦΩΝΑΖΕΙ και το ΒΡΟΝΤΟΦΩΝΑΖΕ συνεχώς όλη η Ε.Ε. με τα κοινοβούλιά της. Και όχι μόνον η Μέρκελ! Γι’ αυτό καμία κυβέρνηση δεν μπόρεσε να ξεφύγει και να εφαρμόσει κάτι διαφορετικό από την κυβέρνηση Παπανδρέου! Ο Σαμαράς λύσσαξε να διώξει τον ΓΑΠ και να γίνει πρωθυπουργός, φορτώνοντάς του όλη την αποτυχία εφαρμογής των μεταρρυθμίσεων! Παραβλέποντας τους πραγματικούς υπεύθυνους! Τελικά η μόνη διαφορά από την εποχή του ΓΑΠ είναι ότι έγινε πρωθυπουργός ο Σαμαράς και κολαούζοι ορισμένοι του ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ!
      Τελικά πρέπει να αφήσουμε προς το παρόν τα παραπάνω και θέλω να μου πείτε πως μπορούμε, εμείς οι πολίτες, να συμβάλλουμε, ακόμα και ακτιβιστικά, στην πάταξη της γραφειοκρατίας και της φοροδιαφυγής!!!!! ΩΣΤΕ ΝΑ ΑΝΟΙΞΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ, ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΜΑΣ, ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ!

      • Μουντζουρης Αντρεας
      • Η παταξη της γραφειοκρατιας και της φοροδιαφυγης ειναι απλα πραγματα…!!! η ερωτηση που κανετε ειναι λαθος διοτι το προβλημα δεν ειναι το πως…. αλλα το γιατι αυτοι που κυβερνουν δεν θελουν να το κανουν…!!! και η απαντηση ειναι απλη… γιατι δεν τους συμφερει… καθως αυτοι οι ιδιοι επωφελουνται απο ολα αυτα…!! δεστε ποιοι κυβερνουν…!!! γιατροι δικηγοροι μηχανικοι…!! ειναι ποτε δυνατον να χτυπησουν τους εαυτους τους…??? αφου οι ιδιοι ειναι οι κερδισμενοι απο ολες τις παθογενειες…!!! ειναι ποτε δυνατον να τις αλλαξουν..???Ας κανει λοιπον υπομονη η Ελλαδα μεχρι να βρεθει ενας ανθρωπος που θα καθαρισει την σαπιλα που μας κυβερναει τοσα χρονια και μας οδηγησε εδω που μας οδηγησε…!!! μεχρι τοτε κλαφτα Χαραλαμπε…!!!

        • Όνομα Νίκος Εμμανουήλ
        • Όποιος έχει ζήσει το κράτος από μέσα ξέρει ότι η γραφειοκρατία είναι προϋπόθεση για την διαφθορά. Όποιος όμως θελήσει να αλλάξει κάτι – και πολλοί προσπάθησαν κατά καιρούς- θα σκοντάψει πάνω σε «κλειδούχους» σε καίρια πόστα της δημόσιας διοίκησης οι οποίοι θα εμποδίσουν κάθε αλλαγή, με την συνδρομή των συνδικαλιστών που δρουν ως «στρατός κατοχής», αλλά και των «έξω του συστήματος» οι οποίοι «καρπούνται» από την γραφειοκρατία! Παράδειγμα: Για να λυθεί το πρόβλημα των ράντζων στα νοσοκομεία, πρέπει πρώτα να βρεθεί η κύρια αιτία της δημιουργίας των ράντζων στους διαδρόμους των νοσοκομείων που δεν είναι άλλη από την μακρόχρονη παραμονή νοσηλείας των ασθενών!
          Μέσος χρόνος νοσηλείας είναι περίπου 10πλάσιος από αυτόν στα ιδιωτικά νοσοκομεία!
          Πώς όμως να «υποχρεώσεις» τους γιατρούς να εργάζονται 8ωρο – από τις 8 το πρωί έως τις 4 το απόγευμα ή από τις 9 το πρωί έως τις 5 το απόγευμα- όπως εργάζονται οι ίδιοι όταν μετεκπαιδεύονται στο εξωτερικό; Στις 1:30 το μεσημέρι σχεδόν όλοι, ενώ πρέπει να βρίσκονται στα νοσοκομεία, χειρουργούν εκτός, σε ιδιωτικές κλινικές! Ποιος γιατρός – υπουργός, θα «υποσκάψει» το προνόμιο των γιατρών(κυρίως των πανεπιστημιακών) να δουλέψουν 8 ώρες στα επίσημα πόστα τους στα νοσοκομεία και να μην κάνουν την «ιατρική του διαδρόμου»; Ποιος γιατρός βρίσκεται στο νοσοκομείο στις 8 και φεύγει στις 4; Κανείς!

          Ποιος υπουργός –γιατρός, γνωρίζει ότι ο εξοπλισμός των νοσοκομείων είναι πανάκριβος και πρέπει να «δουλεύει» όλο το εικοσιτετράωρο, όπως ένα εργοστάσιο ή τα αεροπλάνα μιας αεροπορικής εταιρείας; Το ξέρουν αυτό όσοι εργάστηκαν στην βιομηχανία! Στην Ελλάδα εργαστηριακός εξοπλισμός πληρώνεται πανάκριβα(λόγω και των διεφθαρμένων «νομότυπων» διαγωνισμών για τις προμήθειες) και παλιώνει αναξιοποίητος με «απασχόληση» λιγότερο από το 1/3 του δυναμικού του! Τα μηχανήματα παλιώνουν… αναπόσβεστα! Και να ληφθεί υπό όψη ότι το μισθολογικό κόστος λειτουργίας του εργαστηριακού εξοπλισμού είναι ασήμαντο μπροστά στο κόστος απόκτησής του και συντήρησής του!

          Συμπέρασμα: Είναι λάθος να καταλαμβάνουν θέσεις στα υπουργεία μέλη της «συντεχνίας» των γιατρών στο υπουργείο Υγείας, των μηχανικών στο Υπουργείο Δημόσιων Έργων, των δικηγόρων στο υπουργείο δικαιοσύνης κλπ. Τα υπουργεία χρειάζονται managers! Αυτή την απλή αλήθεια είναι δύσκολο να την… «μεταφέρεις» στην πολιτικές ηγεσίες, πολλώ δε μάλλον να μεταφέρεις την ανάγκη ΜΗΧΑΝΟΡΓΑΝΩΣΗΣ της δημόσιας διοίκησης που θα περιορίσει εν πολλοίς την γραφειοκρατία!

          • Κώστας Καρμπέρης
          • Αγαπητέ Κύριε Εμμανουήλ,
            ενώ θα συμφωνήσω μέχρι κεραίας στις διαπιστώσεις σας θα διαφωνήσω στην προτεινόμενη λύση. Οι managers είναι απαραίτητοι στα νοσοκομεία, ΟΧΙ στα Υπουργεία. Το Νοσοκομείο είναι μια «παραγωγική» μονάδα η οποία πρέπει να διοικηθεί τεχνοκρατικά, με στόχο την υψηλή ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών, σε πλαίσιο λογικού κόστους. Το Υπουργείο, από την άλλη, είναι ένας δημόσιος «οργανισμός» άσκησης πολιτικής (της κυβερνητικής πολιτικής) και πρέπει να διοικείται από πολιτικό πρόσωπο.

        • Γιάννης Π. Πυλαρινός
        • Αγαπητέ Αντρέα Μουντζούρη,
          Δεν έκανα λάθος, διότι στην τελευταία παράγραφο του σχολίου μου, δεν απευθύνθηκα σ’ αυτούς που κυβερνούν, αλλά σε όλους τους ενεργούς πολίτες που έχουν και την διάθεση και την θέληση να βοηθήσουν! Πάντως είναι λάθος να βάζεις όλους τους μηχανικούς (ένας είμαι και εγώ), όλους τους γιατρούς κλπ σε ένα τσουβάλι! Εγώ απευθύνομαι στις υγιείς δυνάμεις και σε πληροφορώ ότι είναι πολλές αλλά ασυντόνιστες! Άλλο ένα διαρκές και κατ’ εξακολούθηση λάθος είναι να περιμένουμε έναν … μεσσία να μας σώσει1 ΟΧΙ φίλε μου εμεί ότι κάνουμε μετράει! Δεν είμαστε παθητικά πρόβατα! Βοηθάμε την Ελλάδα όταν ΚΟΒΟΥΜΕ αποδείξεις, η όταν εξαλείφουμε την γραφειοκρατία, όταν δεν λαδώνουμε ή λαδωνόμαστε ή δεν δίνουμε ή παίρνουμε φακελάκια, μίζες και … ουκ εστί αριθμός άλλων ανθελληνικών πράξεων που δεν θα έπρεπε να κάνουμε!!! Κανένας χαρισματικός δεν μπορεί να μας … σώσει!

      • Βιρβίλης Πέτρος
      • Έχουμε μάθει να φορτώνουμε όλα τα προβλήματα στην εξουσία λες και εμείς είμαστε αμέτοχοι. Όταν συνειδητά ζητούμε όλοι οι Έλληνες αποδείξεις για τα προϊόντα και τις υπηρεσίες που αγοράζουμε και
        Πάψουμε να αγοράζουμε λαθραία προϊόντα από τους κατά τα άλλα συμπαθείς μικροπωλητές, τότε θα έχουμε κάνει ένα τεράστιο βήμα. Χρησιμοποιώντας λοιπόν όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης θα πρέπει να περάσουμε το μήνυμα αυτό σε όλους μας. Η διοίκηση από την μεριά της πρέπει να αναπτύξει σοβαρούς μηχανισμούς ελέγχου της διακίνησης των προϊόντων και να τιμωρεί παραδειγματικά τους παρανομούντες. Θα πρέπει να θεωρηθεί αδίκημα και να τιμωρείται και η μη λήψη αποδείξεων. Όσο για τους παρέχοντες υπηρεσίες μια εξέταση των περιουσιακών στοιχείων αυτών και της οικογένειας τους και αιτιολόγησης της απόκτησής τους θα μπορούσε ίσως να ήταν ένα πρώτο βήμα.

    • ΔΑΝΑΛΗΣ ΣΠΥΡΟΣ
    • Κατ αρχή στην Ελλάδα το πρώτο που πρέπει να κάνουμε για να λειτουργεί σωστά η δημοκρατία είναι να τηρούμε τον νόμο και όχι « ο νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» το οποίο ουσιαστικά έχει επιβάλει ιδεολογικά η «παλαβή αριστερά». Δημοκρατία σημαίνει αυστηρή τήρηση των νόμων που ψηφίζει η εκλεγμένη από τον λαό βουλή ,και ταυτόχρονα να λειτουργεί σωστά και γρήγορα η απονομή της δικαιοσύνης , δηλαδή άψογη λειτουργία της τρίτης εξουσίας της δημοκρατίας της δικαστικής . Ως γνωστόν υπάρχουν τρεις ανεξάρτητες εξουσίες στο δημοκρατικό πολίτευμα , η εκτελεστική (κυβέρνηση ) , νομοθετική ( βουλή ) , και η δικαστική . Άλλωστε η ανάπτυξη του καπιταλισμού και των τεράστιων παραγωγικών δυνάμεων που απελευθέρωσε και δημιούργησε μια πρωτοφανή αύξηση της παραγωγικότητας οφείλεται στην τήρηση των νόμων και την σωστή απονομή της δικαιοσύνης . Εχει τεθεί ένα ερώτημα γιατί δεν έγινε η βιομηχανική επανάσταση στην Κίνα τον 18 αιώνα παρ όλο που όλες οι συνθήκες υπήρχαν και σε καλύτερο βαθμό άλλά έγινε στην Αγγλία ο κυριότερος λόγος ήταν διότι δεν υπήρχε δημοκρατία ώστε να γνωρίζει ο κάθε πολίτης ότι κανείς δεν μπορεί να του πάρει αυθαίρετα την περιουσία του και τα υλικά αγαθά που δημιούργησε με την εργασία του και την επινοητικότητα του . Σε καθεστώτα αυταρχικά στα οποία δεν υπήρχαν οι παραπάνω προϋποθέσεις η αρπαγή του πλούτου ήταν ο κανόνας και όποιος δημιουργούσε πλούτο κοίταζε να τον κρύβει κάνοντας τον χρυσό και κοσμήματα και να τον κρύβει .
      Στα συγκεκριμένα ερωτήματα , τα κόμματα κατά την μεταπολίτευση δεν ήταν σφραγίδες ήταν μαζικά πελατειακά κόμματα τα οποία καθόριζαν τον ιδεολογικό τους προσδιορισμό με μία ετικέτα π.χ σοσιαλιστικό και ο σκοπός τους ήταν πως θα λυμαίνονταν το κράτος . Η πλειοψήφια από αυτούς να διορισθούν σε κάποια θέση μονιμότητας και αργομισθίας και οι υπόλοιποι να γίνουν διοικητές οργανισμών βουλευτές υπουργοί για να λύσουν το πρόβλημα καριέρας και διαβίωσης . Σε ένα τέτοιο περιβάλλον επικρατούσε η απόλυτη υποκρισία δεν τηρούνταν οι δημοκρατικές διαδικασίες και κανείς δεν συζητούσε προβλήματα κοινωνίας ,και οργάνωσης του κράτους ώστε να υπάρχει ενημέρωση προτάσεις που θα βελτιώνουν τις λειτουργίες ,λάθη και διόρθωση λαθών. Η λύση είναι πραγματικά κόμματα αρχών με καθορισμένες από το καταστατικό δημοκρατικές διαδικασίες ειλικρινής διάλογος για τα θέματα της ιδεολογίας και της οργάνωσης του κράτους και κριτική για λανθασμένες πολιτικές . Δηλαδή η πολιτική εφαρμογή και η ιδεολογία ενημερώνει την βάση συζητεί και εξειδικεύει τα θέματα από την βάση μέχρι επάνω και το κόμμα λειτουργεί και παιδευτικά στα μέλη του και στον λαό.
      Η Βουλή έχει νομοθετική εξουσία τεράστια εάν αυτά που ψηφίζει δεν τηρούνται φταίει η εκτελεστική εξουσία και η δικαστική διότι δεν κάνουν το καθήκον τους να επιβάλουν με τα όργανα του κράτους την τήρηση των νόμων. Τα συνδικάτα έπαψαν να κάνουν την δουλειά τους ιδιαίτερα του δημόσιου τομέα και έγιναν διαχειριστές και κουμανταδόροι του πελατειακού κράτους γιγαντώνοντας την παρανομία το πελατειακό κράτος και την παρανομία ,πρέπει να τους αφαιρεθούν όλες οι εξουσίες και τα προνόμια διότι είναι καρκίνωμα κακοήθες . Οι δήμοι και οι κοινότητες είναι οι πιο διεφθαρμένες πελατειακές εξουσίες και πρέπει να οργανωθούν σε άλλες βάσεις όπως έχουμε γράψει σε αντίστοιχο κεφάλαιο .
      Οι εξουσίες είναι διαχωρισμένες αρκεί να τηρούμε τους νόμους. ,.
      Δεν βλέπω καμιά μορφή και εκδήλωση άμεσης δημοκρατίας τέτοιες προσπάθησε να φτιάξει το ΠΑΣΟΚ από το 1982 και όλες απέτυχαν οικτρά έγιναν καρκινώματα και οδήγησαν την κοινωνία προς τα πίσω.
      Η ελευθερία και η ισότητα θωρακίζονται από την βία και την αυθαιρεσία όταν τηρούνται οι νόμοι και λειτουργεί σωστά η δικαιοσύνη.
      Το δημοκρατικό έλλειμμα της ευρωπαϊκής ένωσης θα το αντιμετωπίσουν οι ευρωπαίοι έχουν 400 χρόνια πείρα δημοκρατίας πολύ περισσότερη απο εμάς.

    • Mariah Stoner
    • Πάντως μέχρι σήμερα, κύριε Δανάλη μου, «οι ευρωπαίοι» όχι μόνο δεν αντιμετώπισαν το «δημοκρατικό έλλειμμα» ( την δημοκρατική απονομιμοποίηση για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους ), αλλά το δημιούργησαν και συμβιώνουν μαζί του χωρίς πολλές τύψεις. Η αλήθεια είναι ότι εκτός από τις υπαρκτές, πράγματι λαμπρές, δημοκρατικές εξάρσεις, ¨οι ευρωπαίοι» βαρύνονται και με βαριές επιθέσεις κατά της Δημοκρατίας, μέχρι και με άμεσες και βίαιες καταλύσεις της. Αλήθεια ¨ευρωπαίοι» ποιοί ακριβώς είναι ; Πως ομαδοποιούνται άραγε και πως με τα όποια τέτοια κριτήρια ομαδοποίησης «εξαιρείται» η Ελλάδα ( όπως και η Σερβία, η Ρωσία και άλλα ευρωπαΙκά έθνη );

    • Mich Rimini
    • Υποτιμήσαμε νομίζω την απειλή του φασισμού. Ίσως επειδή είναι ακόμα μόνο πολιτική, έκανε δηλαδή ένα μόνο βήμα. Για τον λόγο αυτό εκτιμώ ότι η δημοκρατική άμυνα είναι ανεπαρκής. Σκόρπιες πρώτες σκέψεις μόνο :
      1. Πράγματι, η Δημοκρατία της Βαϊμάρης υπονομεύτηκε ( μεταξύ άλλων και ) από τον πληθωρισμό. Η 3η Ελληνική Δημοκρατία υπονομεύεται από τον αποπληθωρισμό ( κοινώς ύφεση, ανεργία, φτώχεια ).
      2. Η πολιτική αστοχία του κομματικού μας συστήματος στο μεταναστευτικό θέμα είναι αυταπόδεικτη. Το θέμα είναι σε συνθήκες κοινωνικής και οικονομικής κρίσης να παράγουμε αυξημένες υπηρεσίες ασφάλειας του πολίτη και επαρκείς δημοκρατικές εγγυήσεις σε όλα τα μέλη της ελληνικής κοινωνίας.
      3. Πρέπει να θυμίσουμε και να θυμηθούμε γιατί είμαστε δημοκράτες, ποια είναι τα συν και τα πλην της Δημοκρατίας και για ποιους λόγους το όποιο σύστημα έχει την ( θεωρητική ) δυνατότητα να αντιμετωπίσει τις αδυναμίες της Δημοκρατίας, χρεώνει – για να καταφέρει κάτι τέτοιο – πολύ μεγαλύτερο κόστος σε όλους και στον κάθε ένα από εμάς ξεχωριστά.
      4. Η συζήτηση αυτή επιβάλλεται να πάρει διεθνείς διαστάσεις. Ο συσχετισμός έτσι μπορεί να γίνει πολύ ευνοϊκότερος. Εάν μάλιστα η Ελλάδα παίξει έναν ρόλο προωθητικό στην διαδικασία αυτή ( κάτι τέτοιο δεν θα παραξένευε κανέναν ), θα μπορούσε να αποκομίσει και παράπλευρα σημαντικά εθνικά οφέλη. Αλήθεια η «Πρωτοβουλία των 6» μήπως θα μπορούσε να εφευρεθεί ξανά σε σύγχρονη βάση ( στις σημερινές ευνοϊκότερες συνθήκες ) ;

      • Κώστας Καρμπέρης
      • Ας μου επιτραπεί ένας μικρός σχολιασμός και ας ξεκινήσω από το τελευταίο:
        Ποιός ή ποιοί πολιτικοί να πάρουν την πρωτοβουλία αναβίωσης μιας «Κίνησης των 6»? Υπάρχουν στη σημερινή εποχή πολιτικοί άνδρες με εκτόπισμα ανάλογο των ανδρών που συγκρότησαν την original «Κίνηση των 6» για το Αφοπλισμό και την Ειρήνη? Δεν νομίζω. Πολιτικοί «νάνοι» είναι σχεδόν όλοι οι σημερινοί – ο θεός να τους κάνει… – ηγέτες.
        Όχι πως δεν είναι δέον να μεθοδευτεί μια διεύρυνση της συζήτησης και μια προώθηση πρωτοβουλιών, όμως δυστυχώς δεν βλέπω τις πολιτικές προσωπικότητες που θα μπορούσαν να πάρουν στην πλάτη τους αυτή την πρωτοβουλία. Ισως θα ήταν πιο αποτελεσματικό να μεθοδευτεί μια τέτοια κίνηση στη βάση συλλογικής πρωτοβουλίας και – γιατί όχι – στο πλαίσιο μια νέας Διεθνούς (όπως προτάθηκε από κάποιον άλλο σε προηγούμενο σημείο).
        Τώρα, όσον αφορά στα λοιπά πεδία των – ορθών – παρατηρήσεων έχω μόνο να επισημάνω πως η σημερινή «Δημοκρατία» μας δεν έχει και πολλά κοινά σημεία – στην ουσία της – με την έννοια της πραγματικής Δημοκρατίας.
        Το πρώτο και ίσως πιο καθοριστικό σημείο που οδήγησε στην απαξίωση του πολιτικού συστήματος και στον εκφυλισμό της έννοιας της Δημοκρατίας [δήμος + κρατώ: εξουσία του δήμου (=λαού)] είναι η μη εφαρμογή της «ισονομίας», του βασικότερου ίσως χαρακτηριστικού της δημοκρατίας. Της ισονομίας στην οποία στηρίζεται όλο το οικοδόμημα της δημοκρατικής λειτουργίας. Της ισονομίας όπως την οραματίστηκε και την θεσμοθέτησε ο Σόλων και την εφάρμοσαν, διαφυλάττοντάς την ως κόρη οφθαλμού οι Αρχαίοι Αθηναίοι.
        Η μη ύπαρξη ισονομίας κατάργησε στην ουσία και όλα τα παρεπόμενα χαρακτηριστικά της δημοκρατικής λειτουργίας του πολιτεύματος.
        Χάθηκε ο έλεγχος, γενικεύθηκε η «ατιμωρησία», καταλύθηκε κάθε έννοια σεβασμού στον δημόσιο χώρο και στο δημόσιο αγαθό. Η αντιπροσωπευτικότητα (ως έκφραση της ελεύθερης βούλησης των πολιτών) αλλοιώθηκε και – εν τέλει – ακυρώθηκε. Και για ποια ελεύθερη βούληση να μιλήσουμε όταν η πνευματική και πολιτισμική ερήμωση ήταν το αποτέλεσμα μεθοδευμένων ενεργειών (ως στρατηγική επιλογή) των «ισχυρών του συστήματος».
        Η απαξίωση της έννοιας του δημοσίου συμφέροντος οδήγησε σε καταφανή αλλοίωση του πολιτεύματος, δεδομένου ότι όχι μόνο δημοκρατικό δεν ήταν το πολίτευμα (με την έννοια που προκύπτει από την ετυμολογία της λέξης), αλλά ούτε καν ρεπουμπλικανικό [res(=πράγμα) + public (=δημόσιο)], δηλαδή ούτε καν απλά διαχειριστικό του συστήματος. Ηταν απλά ένα μόρφωμα που κινείτο και εξακολουθεί να κινείται κατά βάσει αδρανειακά και βασιζόμενο σε ένα μικρό ποσοστό στην «φιλοπατρία» ελαχίστων. ΠΑΝΤΩΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ.
        Αυτό που επιβάλλεται να επανέλθει άμεσα είναι η «ισονομία». Μόνο μέσω αυτής θα εμπεδωθεί σε πρώτη φάση αίσθημα δικαιοσύνης σε όλους τους πολίτες και σε επόμενο στάδιο θα αρχίσει να δημιουργείται συμμετοχική (και συνεπώς δημοκρατική) συνείδηση.
        Το ότι μια παρέα ανθρώπων εδώ μέσα (ή και οπουδήποτε αλλού) συζητούν με σεβασμό δεν σημαίνει ότι εμπεδώνεται δημοκρατική συνείδηση στο σύνολο της κοινωνίας. Η κοινωνία πρέπει να διαπιστώσει ότι η λήψη των αποφάσεων γίνεται με δημοκρατικό τρόπο και όχι η διαδικασία διαβούλευσης (η οποία πολλάκις είναι και κατ’ επίφασιν…).
        Ένας πρώτος μετασχηματισμός που θα βοηθήσει στην κατεύθυνση της εμπέδωσης του αισθήματος δίκαιης λειτουργίας του πολιτεύματος είναι η άμεση καθιέρωση (και συνταγματικά) της απλής αναλογικής.
        Επίσης, η αύξηση του αριθμού των βουλευτών (από 300 σε 500) παράλληλα με μια λογική κατανομή των εδρών στην επικράτεια, θα μείωνε αποφασιστικά το εκλογικό μέτρο, λειτουργώντας στην κατεύθυνση της ενίσχυσης της αντιπροσωπευτικότητας.
        Η καθιέρωση πλαφόν στις διαδοχικές αιρετές θητείες να γίνει άμεσα και με συνταγματική πρόβλεψη. Θα πρότεινα δε να έχει και αναδρομική ισχύ. Να ισχύσει επίσης ο έλεγχος και η δημοσιοποίηση του πόθεν έσχες (και του «πόθεν» και του «έσχες») για κάθε αιρετό αξιωματούχο της διοίκησης.

        Το μέτρο της κατάργησης του σταυρού προτίμησης και της καθιέρωσης της λίστας δεν με βρίσκει αντίθετο, αλλά σε κόμματα όπως τα σημερινά με μηδενική δημοκρατική εσωτερική λειτουργία θα αποτελούσε πλήγμα στην αξιοπιστία και στην φερεγγυότητα των ίδιων των κομμάτων. Και τα κόμματα – ως πυλώνες του πολιτεύματος – πρέπει να προστατευθούν από κάθε απόπειρα απαξίωσής και αποδόμησής τους. Ισα ίσα που πρέπει να μετεξελιχθούν σε ζωντανούς οργανισμούς διαβούλευσης, σύνθεσης και δημοκρατικής λειτουργίας, σε διαδραστική σχέση με την κοινωνία. Μιλάμε για κόμματα-θεσμούς στο πλαίσιο της «αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας» και όχι κόμματα επαναστατικές πρωτοπορίες. Για να μην παρεξηγηθώ…
        Να ξεκινήσουμε την διάκριση των εξουσιών (εκτελεστικής και νομοθετικής) με μεγάλη όμως προσοχή ώστε να μην αλλοιωθεί ο πολιτικός χαρακτήρας που πρέπει να έχει η Κυβέρνηση.
        Ο δρόμος και ο αγώνας για την επαναφορά της πραγματικής δημοκρατίας είναι δύσκολος και μακρόχρονος. Όμως είναι ο μόνος τρόπος για να εξασφαλίσουμε την επιβίωσή μας ως κοινωνία και την ευημερία μας ως λαός.

    • Mich Rimini
    • Αναγκαία, πράγματι, σύντροφε Κώστα Καρμπέρη η αποκατάσταση της ισονομίας. Το με ποιά δέσμη πολτικών μέτρων είναι το θέμα μας. Αν δεν έχουμε απάντηση – κάτι πιθναό να συμβεί στο ένα ή το άλλο ερώημα – καλό είναι να προστρέξουμε σε άλλους καλούς συμπατριώτες για προτάσεις. Και με την ευκαιρία, πέρα από την ισονομία, με την ισηγορία τι μπορεί να γίνει άραγε ; Με την ισότητα στο δικαίωμα έκφρασης γνώμης δημοσίως. Αυτή κι αν έχει ακυρωθεί απολύτως με τους «συνήθεις – τηλεοπτικούς – υπόπτους» να το ασκούν αποκλειστικά ;

    • Γιώργος Παπαζάχος
    • Επιτρέψτε μου να αναφερθώ σε δύο σοβαρότατα ζητήματα τα οποία δεν έχουν αναφερθεί παραπάνω. Το ένα είναι η χρηματοδότηση των κομμάτων και το άλλο ο εκλογικός νόμος. Θεωρώ ότι το θεσμικό πλαίσιο που διέπει και τα δύο αποτελεί σημαντικότατη διαστρέβλωση της δημοκρατίας.

      Όσον αφορά το πρώτο, την χρηματοδότηση των κομμάτων δηλαδή, πρέπει να υπάρχει ένα καθαρό πλαίσιο για το τρόπο με τον οποίο μπορούν τα κόμματα να ενισχύονται οικονομικά απο τους υποστηρικτές τους αλλά και απο τις εταιρίες οι οποίες πιθανώς να θέλουν να τα ενισχύσουν. Πρέπει να υπάρχει χρηματικό πλαφόν, τα ονόματα τουλάχιστον των εταιριών που ενισχύουν τα κόμματα να είναι δημοσιευμένα και προσβάσιμα σε όλους τους πολίτες, και να γίνεται υποχρεωτικά έλεγχος στα οικονομικά των κομμάτων σε ετήσια βάση. Θα πρέπει να υπάρχει επίσης περιορισμός αν όχι πλήρη απογόρευση στον δανεισμό των κομμάτων απο τράπεζες ή απο άλλες πηγές.

      Για τον εκλογικό νόμο τα ζητήματα είναι ίσως πίο περίπλοκα. Να υποβάλλω μίο πρόταση για μικρότερες εκλογικές περιφέρεις, όπου η εκλογή θα γίνεται με πλειοψηφικό σύστημα. Ένα σύστημα αντίστοιχο με αυτό που ισχύει στο Ηνωμένο Βασίλειο.

    • Γεράσιμος Καζάνας
    • ΑΛΛΑΓΕΣ ΤΑΜΠΕΛΑΣ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ

      H διάκριση των τριών εξουσιών

      Ο Αριστοτέλης, ο αξεπέραστος πολιτειολόγος όλων των εποχών, διατύπωσε κατά τον πλέον σαφή και αυστηρό τρόπο τη διάκριση των τριών εξουσιών του δημοκρατικού πολιτεύματος:
      «Έστι δη τρία μόρια των πολιτειών πασών… έστι δε των τριών τούτων εν μεν τι το βουλευόμενον περί των κοινών, δεύτερον δε το περί τας αρχάς, τρίτον δε τι το δικάζον. Κύριον δ’ έστι το βουλευόμενο» (Πολιτικά Δ12976-1298α).
      Επίσης τόνισε: «Πολίτευμα δ’ έστι το κύριον των πόλεων» (Πολιτικά Γ΄1279α), «Δημοκρατία δ’ έστιν όταν είναι κύριον το πλήθος» (Πολιτικά Γ΄ 1279β), «της δε Ελευθερίας μετέχουσι πάντες» (Πολιτικά Γ΄1280α), «Ελευθερίας όλως ίσοι» (Γ΄1280α), «Υπόθεσις μεν ούν της δημοκρατικής πολιτείας, ελευθερία» (ΣΤ΄ 1317α).
      Ιστορικά η εξέλιξη των ευρωπαϊκών πολιτευμάτων, εκτός των δικτατοριών είναι: 1.Το Βασιλικό πολίτευμα, που μετεξελίχθηκε σε Βασιλευόμενη Δημοκρατία και 2.Η Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, που στη θέση του Βασιλιά τοποθετήθηκε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

      Ουσιαστικά, όμως, τα ευρωπαϊκά δημοκρατικά πολιτεύματα δεν έχουν σαφή διάκριση των τριών εξουσιών με αποτέλεσμα να διαμορφώνονται κυβερνητικές εξελίξεις κατάργησης της εκτελεστικής εξουσίας, όπως συνέβη στη τωρινή οικονομική κρίση σε Ελλάδα και Ιταλία. Ακολουθεί δε το παράδοξο φαινόμενο, αλλά κατανοητό της ανθρώπινης φύσης, ο Βουλευτής του κόμματος, που πλειοψήφησε στις εκλογές και δεν έγινε υπουργός να είναι μεν ψυχολογικά ευχαριστημένος για την εκλογή του, αλλά ταυτόχρονα δυσαρεστημένος δε για τη μη υπουργοποίησή του. Και σε μια δύσκολη οικονομική συγκυρία τρεις – τέσσερις Βουλευτές να ρίχνουν την Κυβέρνηση της πλειοψηφίας του Λαού! Αυτό δεν είναι Δημοκρατία.

      Το γεγονός αυτό, ηλίου φαεινότερο, αποδεικνύει την αχίλλειο πτέρνα της ευρωπαϊκής Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας. Και φυσικά επιβάλλεται να τη συγκρίνομε με το δημοκρατικό πολίτευμα των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, που υπήρξε δημιούργημα της αριστοτελικής σκέψης σαφούς διάκρισης των τριών εξουσιών, που είναι «κύριον το πλήθος». Σε δύσκολες δε συνθήκες οικονομικής κρίσης και Πολέμου η ανεξάρτητη εκτελεστική εξουσία του Προέδρου μιας τετραετίας συνέχισε την διακυβέρνηση της Χώρας, που της εμπιστεύθηκε ο αμερικανικός λαός. Και είναι το αμερικανικό πολίτευμα το καλύτερο στον κόσμο, αλλά βέβαιο όχι το άριστο, γιατί κατά τον Αριστοτέλη: «Ήκιστα μοχθηρόν έστι η Δημοκρατία,επί μικπόν γαρ παρεμβαίνει το της πολιτείας είδος» (Ηθικά Νικομάχεια 1160β), («Το λιγότερο κακό είναι η Δημοκρατία, γιατί ελάχιστα παρεκκλίνει από το είδος του πολιτεύματος»).

      Από το 1921 έως το 1932 κυβερνά το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Όμως το 1929 ξεσπά μία πρωτοφανής για τις Η.Π.Α οικονομική κρίση και ο Λαός στρέφεται προς το Δημοκρατικό Κόμμα. Το 1932 εκλέγεται Πρόεδρος των Η.Π.Α ο υποψήφιος του Δημοκρατικού Κόμματος Φραγκλίνος Ρούζβελτ (1882-1945). Ο δε Πρόεδρος Ρούζβελτ εξοπλίζεται με ευρύτατες αρμοδιότητες για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης. Και το 1936 ξανακέρδισε τις εκλογές, όπως και το 1940. Οι Ιάπωνες με αιφνιδιαστική επίθεση το 1941, χωρίς την κήρυξη πολέμου, στο ναύσταθμο του Πέρλ Χάρμπορ και προξένησαν μεγάλες ζημιές στον αμερικανικό στόλο του Ειρηνικού. Αυτό δε είχε ως αποτέλεσμα την είσοδο των ΗΠΑ στο δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Κανένας, όμως, δεν ζήτησε την παραίτηση του Προέδρου Φ. Ρούζβελτ, ως υπαίτιο της καταστροφής. Η ευθύνη καταλογίσθηκε στην στρατιωτική ηγεσία. Ο Πρόεδρος Φ. Ρούζβελτ, της μεγαλύτερης δύναμης στον κόσμο, έπαιξε αποφασιστικό ρόλο εναντίον του Φασισμού. Και κερδίζει για τέταρτη συνεχή τετραετία τις προεδρικές εκλογές του 1944. Οι δε δύο προεδρικές τετραετίες μέχρι τότε μόνο εθιμικά ήταν καθιερωμένες. Η συνταγματική καθιέρωση της έγινε με τη ψήφιση της 22ας τροπολογίας του 1947. Ο φιλάσθενος Πρόεδρος Ρούζβελτ πεθαίνει το 1945 και αναλαμβάνει την προεδρία ο Αντιπρόεδρος Χάρη Τρούμαν, ο οποίος υπήρξε άξιος διάδοχος του στη τελική συντριβή του Φασισμού και στην επιβολή της πειθαρχίας σε χαρισματικούς στρατιωτικούς ηγέτες, όπως ο Μακ Άρθουρ και ο Πάτον, τους οποίους απέλυσε από τον αμερικανικό στρατό. Και γι’ αυτό οι Η.Π.Α από τις σύστασής τους και για διακόσια χρόνια μέχρι σήμερα δεν είχαν δικτατορίες. Ακόμη αναδιοργάνωσε τους διεθνείς δημοκρατικούς θεσμούς (Χάρτης Αγίου Φραγκίσκου), προσέφερε οικονομική βοήθεια στις χειμαζόμενες χώρες (Δόγμα Τρούμαν) και δημιούργησε σύμφωνα ασφαλείας (ΝΑΤΟ και ΣΕΑΤΟ).

      Το Δημοκρατικό Κόμμα κυβέρνησε επί 20 συνεχή χρόνια, αντιμετωπίζοντας με επιτυχία την οικονομική κρίση του 1929 και του Φασισμού στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το δε Ρεπουμπλικανικό Κόμμα επέδειξε μια άριστη πολιτική και πατριωτική στάση συμπαράστασης στην εκτελεστική εξουσία των Φ.Ρούζβελτ και Χ.Τρούμαν μέσα από το Κογκρέσο με αίσθημα ευθύνης και οξυδερκούς πολιτικής. Και αυτό επιβραβεύθηκε με την εκλογή Προέδρου του ρεπουμπλικάνου στρατηγού Ντουάϊτ Αϊζενχάουερ το 1952 και την επανεκλογή του το 1956.
      Αντίθετα η Ελλάδα, η πατρίδα της διάκρισης των τριών εξουσιών, με τα συστήματα της Βασιλευόμενης Δημοκρατίας και της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας στη συνέχεια της γηραιάς Ευρώπης κατά το 20ο αιώνα δεν απέφυγε δύο δικτατορίες του Μεταξά και της Χούντας και διαχρονικά τις αλλαγές ταμπέλας τέσσερις φορές για «τα μάτια του κόσμου» των δύο μεγάλων παρατάξεων, αλλά και των περιφερειακών μικρών κομμάτων για να εμφανίζονται εκάστοτε στον ελληνικό λαό ανανεωμένα και προοδευτικά στο πνεύμα υποτίθεται των κοινωνικών εξελίξεων.
      Δημοκρατικοί: Κόμμα Φιλελευθέρων, ΕΠΕΚ, ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΟΥ και ΠΑΣΟΚ.
      Συντηρητικοί: Λαϊκό Κόμμα, Ελληνικός Συναγερμός, ΕΡΕ και Νέα Δημοκρατία.
      Και το ερώτημα είναι απλό και κρίσιμο: Γιατί στην Ελλάδα σε ένα αιώνα τα κόμματα άλλαξαν ταμπέλα τέσσερις φορές, ενώ στην Αμερική δεν άλλαξαν ταμπέλα για δύο αιώνες; Γιατί εκεί τα κόμματα δεν φθείρονται; Και ο λόγος είναι απλός, γιατί τα κόμματα είναι μόνο διοικητικοί μηχανισμοί και τα προγράμματα εκπορεύονται από τους υποψηφίους Προέδρους, Γερουσιαστές και Βουλευτές, που διαμορφώνουν τις κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις. Και εκλέγονται με προκριματικές, ως υποψήφιοι και όχι διορισμένοι από το κόμμα. Οι δε Γερουσιαστές και Βουλευτές για να υπουργοποιηθούν παραιτούνται. Και επίσης για την ισορροπία των πολιτικών δυνάμεων μεταξύ εκτελεστικής και κοινοβουλευτικής εξουσίας παραδοσιακά ο αμερικανός ψηφοφόρος συνήθως ψηφίζει αντίθετα.

      Η Ελλάδα έχει γίνει περίγελος στο κόσμο και κυρίως στην Ευρώπη. Μπορούμε, όμως, με το παράδειγμά μας και την οικονομική κρίση να ξεπεράσομε, αλλά και να μεταλαμπαδεύσομε το πολίτευμα της διάκρισης των τριών εξουσιών στην Ευρώπη, όπως φυσικά πρώτοι εμείς το διατυπώσαμε στην αρχαιότητα. Η σύσταση επιτροπής είναι αναγκαία για τη σύνταξη Συντάγματος διάκρισης των τριών εξουσιών και με περιορισμό των Βουλευτών σε 150, που θα προέρχονται από τα μεγάλα και μικρά κόμματα και φυσικά χωρίς Γερουσία, λόγω του μικρού πληθυσμού της Ελλάδας. Μπορεί δε να ξεκινήσει η διαδικασία άμεσα.

      Θεωρώ πως η Ελλάδα μπορεί να εφαρμόσει την αριστοτελική διάκριση των τριών εξουσιών, έτσι ώστε αυτή η πανάρχαια χώρα ενός ένδοξου πολιτισμού, που βοήθησε στην εξέλιξη της ανθρωπότητας να αποτελέσει την πρωτοπορία στην Ευρώπη, Ο διάσημος ιστορικός Gombrich θα τονίσει στο βιβλίο του «η Μικρή Ιστορία του Κόσμου» που κυκλοφορεί στην Ελλάδα, πως: «Ο Αριστοτέλης εκτός από δάσκαλος του Αλέξανδρου, ήταν και δάσκαλος ολόκληρης της ανθρωπότητας για δύο χιλιετίες. Για 2.000 χρόνια, κάθε φορά που οι άνθρωποι διαφωνούσαν γύρω από ένα οποιοδήποτε θέμα, ανέτρεχαν στα κείμενα του Αριστοτέλη και τα συμβουλεύονταν». Φυσικά προσθέτουμε πως οι Έλληνες δεν τα είπαν όλα, αλλά έθεσαν τις βάσεις για όλα.

      Ας αναλογισθούμε την ιατρική επιστήμη πως λύτρωσε την ανθρωπότητα από τον κομπογιαννιτισμό και με την εξέλιξή της θεραπεύει και σώζει ζωές, την αστροφυσική από τους αστρολόγους και γενικά την εξέλιξη πολλών επιστημών, όπως οι τεχνολογικές επιστήμες Δυστυχώς υπάρχει ακόμη ο κομπογιαννιτισμός της πολιτικής. Μπορεί να τερματισθεί και αυτός, όταν αντιληφθούμε την αξία των πολιτικών και οικονομικών επιστημών, που θα αντικαταστήσουν τον κομπογιαννιτισμό της πολιτικής, ξεκινώντας από την εφαρμογή της διάκρισης των τριών εξουσιών, που εξασφαλίζουν την ελευθερία της σκέψης και της δράσης και αδιατάρακτη την κυβερνητική σταθερότητα μίας τετραετίας. Ο μεν Πρόεδρος της Εκτελεστικής Εξουσίας να μην εξαρτάται από τη Βουλή παρά μόνο για ποινικές υποθέσεις. Ο δε Βουλευτής από τον Πρόεδρο διαγραφής του από το Κόμμα. Διαφορετικά οι αλλαγές της ταμπέλας κάθε τόσο με θνησιγενή κόμματα ορισμένου κύκλου ουσιαστικά είναι, όπως:«άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς».

      Γεράσιμος Π. Καζάνας
      Φιλόσοφος, Ποιητής, Οικονομολόγος

    • Γιάννης Κουμέντος
    • Από το λαϊκισμό και τη δημαγωγία, στην πρόταξη πολιτικών εξυγίανσης και ανάπτυξης.

      Ζούμε στη χώρα μας μια ολόπλευρη κρίση. Κρίση οικονομική, θεσμική, κοινωνική, ηθική, πολιτική. Ταυτόχρονα υπάρχει και μία αμφισβήτηση της μορφής-μοντέλου οικοδόμησης του σύγχρονου νεοελληνικού κράτους και της πολιτικής διακυβέρνησης.

      Ενός νεοελληνικού κράτους, μιας κοινωνίας και ενός πολιτικού συστήματος που οικοδομήθηκε στη βάση πρακτικών και πολιτικών του οθωμανικού φεουδαρχισμού. Δηλαδή της παράλληλης λειτουργίας κράτους και παρακράτους, διοίκησης και παραδιοίκησης, οικονομίας και παραοικονομίας, παιδείας και παραπαιδείας, νόμιμης πολεοδομίας και αυθαίρετης, ασύδοτης δόμησης κ.λπ. Αυτή η παράλληλη λειτουργία δημιούργησε την «ανάγκη» πολιτικής ύπαρξης διαμεσολαβητών, μεσαζόντων και παραγόντων.

      Η αυτονόητη τήρηση κανόνων και νόμων που υπήρξε λαϊκή κατάκτηση, ουσιαστική άμυνα και προστασία των λαών της δυτικής και κεντρικής Ευρώπης απέναντι στις αυθαιρεσίες των φεουδαρχών και της καθολικής εκκλησίας, απετέλεσε τη βάση της δημιουργίας των αστικών Ευρωπαϊκών δημοκρατικών πολιτευμάτων. Αυτή η λειτουργία της νομιμότητας και της ισότητας δεν έγινε ποτέ αποδεκτή, ούτε από το κρατικο-πολιτικό μόρφωμα, ούτε από την κατά βάση αγροτική και εμπορική νεοελληνική κοινωνία.

      Η μεταπρατική αστική τάξη της χώρας μας, δεν απέκτησε ποτέ της αυτονομία και εθνική συνείδηση. Χρησιμοποίησε προς όφελος της τις ιστορικές φάσεις εξέλιξης και συγκρότησης του νεοελληνικού κράτους. Εκμεταλλεύθηκε τους απελευθερωτικούς αγώνες, τη μεγάλη εσωτερική μετανάστευση, την κοινωνική κινητικότητα και την αστικοποίηση του αγροτικού πληθυσμού. Η συντήρηση του κράτους των δύο παράλληλων δομών, παγίωσε την ιδεολογική ηγεμονία των διαμεσολαβητών στη συνείδηση της νεοελληνικής κοινωνίας.

      Με την χρησιμοποίηση των ενδιάμεσων πολιτικών παραγόντων για πρόσβαση στο νεοελληνικό κράτος και των πάσης φύσεως μεσαζόντων για την πρόσβαση στις προμήθειες και στα δημόσια έργα, ουσιαστικά ληστεύθηκε ο παραγωγικός, φυσικός, πολιτιστικός, ιστορικός και ηθικός πλούτος της χώρας.

      Στην ελληνική πραγματικότητα η αποθέωση της λειτουργίας των παράλληλων θεσμών και των συνδετικών τους συστατικών ,των διαμεσολαβητών δημιούργησε και αύξησε ένα κρατικο-κοινωνικό μόρφωμα ιδιότυπης φεουδαρχίας .Σε αυτό κυριαρχούσε και κυριαρχεί η προσωπική, ατομική και συντεχνιακή επιβίωση , ενώ ταυτόχρονα κατέστρεφε και καταστρέφει κάθε είδους θεσμό κοινωνικής συνοχής, διαφάνειας, ισότητας και νομιμότητας. Αυτή η ιστορική καθυστέρηση εκφράσθηκε σε όλα τα επίπεδα της νεοελληνικής κοινωνίας.

      Δεν είναι τυχαίο πως μόνο από τη μεταπολίτευση του 1974 και μέχρι σήμερα έχουμε τα μακροβιότερα και ομαλότερα πολιτικά και θεσμικά χρόνια λειτουργίας της νεοελληνικής δημοκρατίας, χωρίς στρατιωτικά πραξικοπήματα και συνταγματικές εκτροπές. Αυτή η χρονικά καθυστερημένη επίλυση του θεσμικού και πολιτειακού προβλήματος της χώρας, αντανακλά και την ανωριμότητα του συστήματος, συγκρινόμενο με τις δυτικές και κεντρικές ευρωπαϊκές χώρες και προσδιορίζει «τις παιδικές αρρώστιες» της νεοελληνικής πραγματικότητας.

      Στο πρόσφατο παρελθόν οι οικονομικές εισροές και πόροι της ΕΟΚ και της ΕΕ δεν επενδύθηκαν σε υποδομές και ανάπτυξη, αλλά μετασχηματίσθηκαν σε κατανάλωση και προσωρινή ευημερία. Ουσιαστικά χάθηκε η ευκαιρία για μία ισόρροπη οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη, η οποία και θα ισχυροποιούσε τη χώρα στο διεθνή καταμερισμό εργασίας και παραγωγής. Η αποδόμηση της όποιας παραγωγικής υποδομής και η άναρχη, ασχεδίαστη αύξηση του τριτογενή τομέα, των υπηρεσιών ,του τουρισμού και της ναυτιλίας, ταυτόχρονα με την αύξηση της κοινωνικής κινητικότητας, διαμόρφωσε ευμετάβλητες, ελαστικές κοινωνικές συνειδήσεις και νέες κοινωνικές εντάξεις.

      Αυτό ήταν το πλαίσιο πάνω στο οποίο ισχυροποιήθηκε η νεοελληνική μεταπρατική αστική τάξη, η οποία δεν είχε και δεν έχει εθνικά χαρακτηριστικά, δεν είχε και δεν έχει δημοκρατική θεσμική παράδοση, δεν είχε και δεν έχει κοινωνικές ευαισθησίες.

      Η ηγεμονία του νεοφιλελευθερισμού και η κρίση.

      Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί πως υπάρχει και μία γενικότερη κρίση του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος. Ενός συστήματος κυρίαρχα καπιταλιστικού, αγοραίου και αντικοινωνικού. Σήμερα, η Ελλάδα της κρίσης κατατάσσεται ανάμεσα στις πρώτες τριάντα οικονομικά ανεπτυγμένες χώρες στον κόσμο. Παρά ταύτα αποτελεί αδύναμο κρίκο του συστήματος, αφού είναι οικονομικά εξαρτημένη και ανισο-αναπτυγμένη, άρα και περισσότερο ευάλωτη στις παγκόσμιες χρηματοπιστωτικές αναταράξεις της διεθνούς οικονομίας και κερδοσκοπίας.

      Η παγκόσμια ιδεολογική ηγεμονία και η εφαρμοσμένη κυριαρχία της οικονομικής φιλοσοφίας της Σχολής του Σικάγο, με ηγέτη τον Φρίτμαν, οικοδόμησε τα τελευταία πενήντα χρόνια μία αντίληψη νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, η οποία μάχεται οποιαδήποτε μορφή κρατικής παρέμβασης. Προέκταση της αντίληψης αυτής είναι το δόγμα της απόλυτης κυριαρχίας της αγοράς πάνω στις κοινωνίες και της απορύθμισης των κοινωνικών κατακτήσεων αλληλεγγύης και συνοχής.

      Μέσα στο πλαίσιο αυτής της διαμάχης, η συγκρότηση ενός σύγχρονου και αποτελεσματικού κράτους, που μπορεί να ακολουθεί και να ασκεί πολιτικές ανάπτυξης αλλά και αναδιανομής μέσα από την υποστήριξη ποιοτικών συστημάτων Δημόσιας Διοίκησης, Παιδείας, Υγείας και Κοινωνικής Ασφάλισης, αποτελεί προγεφύρωμα άμυνας στη λαίλαπα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.

      Είναι επίσης γεγονός πως η σημερινή πολιτική ηγεσία αλλά και οι πολιτικοί συσχετισμοί εντός της ΕΕ είναι κατώτεροι των περιστάσεων, αλλά και δέσμιοι του χρηματοπιστωτικού ευρωπαϊκού συστήματος. Αδυνατούν να προσφέρουν πολιτικές ανάπτυξης και προστασίας των υπαρχόντων κοινωνικών κατακτήσεων και δικαιωμάτων των ευρωπαϊκών κοινωνιών.

      Παρότι υπάρχει παγκοσμιοποίηση , κυριαρχία των αγορών και ευρωπαϊκός ζωτικός χώρος, είναι εμφανές πως τα έθνη κράτη, οι εθνικές οικονομίες εξακολουθούν να διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στις εξελίξεις του χρηματοπιστωτικού συστήματος και της νομισματικής σταθερότητας του Ευρώ.

      Η ανασυγκρότηση λοιπόν του ελληνικού κράτους, η διαφάνεια και η νομιμότητα στην άσκηση της δημόσιας διοίκησης, η ποιοτική αναβάθμιση της δημόσιας Εκπαίδευσης σε όλες τις βαθμίδες και η προαγωγή της Παιδείας, η σύνδεση των Πανεπιστημίων και ΤΕΙ με τις παραγωγικές ανάγκες της χώρας, η υποστήριξη ενός αποτελεσματικού, αξιοπρεπούς συστήματος Υγείας και Κοινωνικής Ασφάλισης δεν αποτελούν διαχειριστικές πολιτικές, αλλά αναγκαίους και ικανούς όρους για την κοινωνική συνοχή και προϋπόθεση για τον σχεδιασμό πολιτικών ανάπτυξης, παραγωγικής συσσώρευσης και δίκαιης αναδιανομής του εθνικού πλούτου.

      Πρόταγμα η υιοθέτηση αξιόπιστων στρατηγικών επιλογών

      Αποδείχθηκε περίτρανα πως η αναποτελεσματικότητα, η διαπλοκή, η διαφθορά της δημόσιας διοίκησης σε όλες της τις εκφράσεις, στο κράτος, στους οργανισμούς, στην τοπική αυτοδιοίκηση, αλλά και η κυριαρχία της λογικής της γραφειοκρατίας και συνδιαχείρισης των πολιτικών κομμάτων και των συνδικαλιστικών οργανώσεων, οδήγησε σε αδιέξοδο λειτουργικό και οικονομικό την ελληνική κοινωνία.
      Οι αυξήσεις του ΑΕΠ, που εμφανίζονταν στα ελληνικά δημοσιονομικά ήταν «μαγική εικόνα», αφού ουσιαστικά προέρχονταν από τις εισροές των ταμείων της Ε.Ε. και όχι από την αύξηση των δημόσιων και ιδιωτικών επενδύσεων και της παραγωγής εντός της χώρας.

      Ο διεθνής ανταγωνισμός είναι αμείλικτος. Ο δανεισμός και ο καταναλωτικός παράδεισος έφτασε στο τέλος του για τη νεοελληνική κοινωνία.

      Όμως το παράλληλο σύστημα διαπλεκόμενων, διαμεσολαβητών και μεσαζόντων, ατομικά και συλλογικά ευνοήθηκε. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η «εξαγωγή» πλούτου από τη χώρα μας. Το αναποτελεσματικό, διαπλεκόμενο κράτος ήταν και είναι αδύναμο, ανίκανο να αποδώσει φορολογική δικαιοσύνη. Η μονομερής συμπίεση των εργαζομένων, δηλαδή του ενεργού πληθυσμού που δεν φοροδιαφεύγει, δημιουργεί συνεχείς φαύλους κύκλους ύφεσης.

      Στη σημερινή ολόπλευρη κρίση της πατρίδας μας, απαιτείται η πρόταξη και υιοθέτηση αξιόπιστων στρατηγικών επιλογών και τακτικών για τη διασφάλιση μιας προοδευτικής πορείας εξόδου από αυτήν. Η αδήριτη ανάγκη δημοσιονομικής εξυγίανσης και απομείωσης του χρέους, δεν συνεπάγεται τον μονόδρομο της αποδιάρθρωσης της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας, δεν συνεπάγεται την αποδυνάμωση της κοινωνικής ασφάλισης, της δημόσιας υγείας και παιδείας.

      Η εσφαλμένη νεοφιλελεύθερη αντίληψη της «αυτορρύθμισης των αγορών» που πρεσβεύει ότι η ανάπτυξη και η έξοδος από την κρίση θα προέλθει από «τον αυτόματο πιλότο» των ιδιωτικών πρωτοβουλιών, αρκεί να υπάρχουν κίνητρα, οδηγεί σε αδιέξοδο, επιτείνει την κρίση και προσφέρει τη χώρα και την προοπτική της σε ευκαιριακούς, ανεξέλεγκτους διεθνείς επενδυτές. Οι χαμηλοί φορολογικοί συντελεστές, οι άνευ όρων ιδιωτικοποιήσεις, το ελαστικό θεσμικό πλαίσιο που ευνοεί τα κέρδη και την επιχειρηματικότητα, δεν αρκούν για να υπάρξει ανάπτυξη και έξοδος από την κρίση.

      Η έξοδος από την κρίση και η απαραίτητη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της χώρας μας θα μπορούσε να επιτευχθεί με την ύπαρξη ενός ευρύτερου στρατηγικού σχεδιασμού σε τοπικό, περιφερειακό εθνικό και κλαδικό επίπεδο σε τομείς που υπάρχει συγκριτικό πλεονέκτημα. Με την ευρύτερη κινητοποίηση και συσπείρωση κοινωνικών και παραγωγικών δυνάμεων με στόχο την ανασυγκρότηση της δημόσιας διοίκησης, του κράτους, την παραγωγική αναδιάρθρωση της οικονομίας, την ανάληψη συγκεκριμένων επενδυτικών πρωτοβουλιών, την διατήρηση και δημιουργία θέσεων εργασίας, τη συγκρότηση κατάλληλων κοινωνικών συμμαχιών και συνεργασιών.

      Όμως για την υλοποίηση των προαναφερόμενων πολιτικών, η δημοκρατική, θεσμική, συντεταγμένη λειτουργία της πολιτείας, αποτελεί την βασική προϋπόθεση για τον στρατηγικό οικονομικό ,αναπτυξιακό και κοινωνικό επανασχεδιασμό, για την διαμόρφωση μιας προοδευτικής πρότασης εξόδου της πατρίδας μας από την κρίση.

    • Mariah Stoner
    • Κύριε Κουμέντο, υποστηρίζετε φαντάζομαι την πρότασή μου για διοργάνωση μιας συζήτησης με θέμα Παιδεία ( πολιτισμός δηλαδή, μόρφωση )τον Σεπτέμβριο από τους ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ.

    • ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΔΙΑΛΟΓΟΥ
    • Προκλητικά προνόμια των πρώην προέδρων της Βουλής
      protovuliadialogou
      13-09-2012
      Πραγματικά προκαλούν το κοινό περί Δικαίου αίσθημα μερικά δαπανηρά προνόμια διαφόρων «πρώην», τη στιγμή που σχεδιάζονται περικοπές ακόμη και στις πενιχρές συντάξεις του ΟΓΑ. Ένα μπαράζ αναρτήσεων από φίλους της protovuliadialogou μας υποχρεώνει να συνθέσουμε τις απόψεις τους στο σχόλιο που ακολουθεί. Οι περισσότεροι παραπέμπουν σε μια χαρακτηριστική καταχώρηση της έγκριτης RealNews της 9/9/2012 σχετική με την αναγκαστική έξωση από το κτίριο της Βουλής των μη εκλεγέντων βουλευτών πρώην προέδρων του Κοινοβουλίου «λόγω στενότητας χώρου». Κατά τη γνώμη των φίλων, η μετακόμιση λόγω στενότητας χώρου αποτελεί εμπαιγμό. Το πρόβλημα δεν είναι χωροταξικό. Είναι εξόχως πρόβλημα πολιτικού συντεχνιασμού και κοινωνικής πρόκλησης. Αφορά στην εξωφρενική απόφαση να χρηματοδοτείται δια βίου από το Ελληνικό κράτος η λειτουργία γραφείων όλων των πρώην προέδρων του Κοινοβουλίου (εντός ή εκτός του κτιρίου της Βουλής , δεν έχει σημασία), να χρηματοδοτείται δηλαδή πολυμελής γραμματειακή και αστυνομική υποστήριξη, με κάποια εκατομμύρια ευρώ. Τη στιγμή που η Ελληνική Κοινωνία σφίγγει το ζωνάρι και μάλιστα αυτή τη φορά προσεγγίζοντας τα όρια της ασφυξίας, το πολιτικό σύστημα της παρακμής, οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί της Κρίσης συνεχίζουν την πολυτελή διαβίωση, υπό το πρόσχημα της δήθεν απόδοσης τιμής και ευγνωμοσύνης για παρασχεθείσες υπηρεσίες. Καλούμε την Κυβέρνηση Συνεργασίας να προβεί στην οριστική κατάργηση αυτού του προκλητικού θεσμού, ο οποίος καθίσταται προκλητικότερος την εποχή των οριζόντιων περικοπών, της συλλογικής θυσίας και της ανάγκης λελογισμένης λιτότητας σε όλες τις εκφάνσεις του δημόσιου βίου. Να καταργήσει όλα τα προνόμια πολιτικών στελεχών και θεσμικών παραγόντων, πολύ δε περισσότερο εκείνων που δεν προσφέρουν καμιά απολύτως ουσιαστική συνδρομή στην διαμόρφωση πολιτικής, αλλά αποτελούν μάλλον τραγικές επιβιώσεις συνηθειών μιας εποχής παραγοντοκρατίας, κομματοκρατίας και οικονομικού εκτροχιασμού από την οποία (εποχή) η χώρα οφείλει να αποδράσει οριστικά και αμετάκλητα.»
      Απάντηση Προώθηση

Αφήστε ένα σχόλιο

* υποχρεωτικό